46 



J. Th. Struve, 



Miror Koechlyum non incidisse in hanc emendationem, quum adnotationem suam finiat his 

 verbis: «KofXcv illud ad vocabulum opoç seu simile quodpiam relatum fuisse arbitror». 

 Subsequuntur in Quinto hi versus (IX, 357 S(|(|.): 



оціфс 5' ap' aùxw 



otovôv тетера TcoXXà îcepl Xe^seuffi xe'/uvTO - 



aXXa 8e' cl auve'parcTO тсері, xpo'l', X£^ aT0 ^ &Xxap 



Xsu^aXeou" 8rj ya'p jjlcv Itctqv eXe Xijioç оьтертст^, 



ßaXXev àaff/STOv lôv, otcy) vo'o? fôuvsajce' 



xat, та jj.£v ар >сате'8атсте, та 8' sXxeoç oùXojisvow 



àjxçsTfoei ха'Зи'тсер'Зе [xeXacvïj? àXxap àvûjç. 

 Etiam hic non satis causae mihi videtur esse, cur lacunam statuamus post v. 362. Loqui- 

 tur poeta de avium carne et plumis, quibus et vescebatur et vulnus suum tegebat Phi- 

 locteta. Apud Sophoclem in cognomine fabula miser ille inducitur claudicans et herbas 

 sibi conquirens, apud Quintum vero in antro suo procumbens telis suis aves feriebat par- 

 temque earum (та jxe'v) comedebat (хате'8атсте), partem (та 8e) ad tegendum vulnus suum 

 adhibebat. De chersydro autem isto (v. 385 sqq.), 



tÔv шастсѵ àvaX'âe'a те атиуербѵ те 



ejxjjievat, отстсо'те jxtv тг'ратг) тсері xe'paov іоѵта 



ineXtoio [xe'voç, 



accuratiora tradiderunt Nicander Theriac. v. 359 sqq. Apoll. Rhod. Arg. IV, 1505 sqq. 

 Andromachus archiatrus in Elegia emendata ab О. Schneidero in Philolog. T. XIII, p. 27 

 v. 23. Ex illis certe sua hauserunt Virg. Georg. III, 425 sqq. Culic. v. 164. Stat. Theb. 

 IV, 96. V, 520 sqq. Sil. Ital. Punie. XVII, 447 sqq. Quintus praeterea v. 391 sq. notât 

 posterioribus temporibus in antro Lemni insulae vestigia monstrata esse puris, quod ex 

 vulnere Philoctetae destillavisset. Jam Part. I p. 50 adduxi locum Appiani de bell. Mithr. 

 p. 223 A ed. Steph. Plura exempla bonae hujus veterum superstitionis larga manu obtulit 

 Lobeckius Aglaoph. T. I, p. 52 ann. 



Denique ut etiam in v. 399 noni libri paulisper insistam, libère fateor nondum me 

 recedere ab opinione, quam in Emendd. et Obss. p. 23 protuli, pro vulgato 



èaau^e'vooç о (.'|Х7](7£ѵ етс' а^фоте'рочте таѵиастаі 

 scribendum esse e'cjauixe'v«; wp|jLï]vev (celeriter voluit tendere), quod et sensus loci et Quinti 

 norma suadent. Koechly vulgatam sic défendit: «Quoniam nemo sedens facile arcum in- 

 tendere et sagittam mittere potest, Philocteta celeriter surgit et ad eam rem corpus ad- 

 aptât. Hoc ipsum verbo ofyiäv significatur, quemadmodum illud I, 592 de Achille legitur: 



oç еишѵ oi{ji7]as хратаст) j^etpl тстасѵоѵ 



Хаофсѵоѵ 8c'pu ц.ахрбѵ. » 



Verum apud Quintum Philocteta summo virium defectu laborat, reclinatus humi jacet 

 (xexXtjxe'voç атифеХсГо хат' ouSeoç v. 357), ex cubili suo ferit aves (v. 361), ab heroibus in 

 navem infertur (v. 427) et ab iisdem ex nave in terram deducitur (v. 449). Accedit quod 



