48 



J. Th. Struve, 



teor tarnen mihi etiam sic illud tö svt valde suspectum esse, pro quo potius auront seu 

 aliud quid desideraverim , quod vicinitati describendae adaptari possit. Et fuit haec jam 

 Heynii sententia». In altera editione vv. 162 et 163 sedes suas permutare jussit. Equi- 

 dem jam in Emendd. et Obss. p. 25 dixi, verba т<5 evt mire hic languere et referri vix 

 posse ad nomen tuj*(3oç, quod longius distat, et si, quod Pauwius putavit, Quintus indicare 

 voluisset, non fuisse cenotaphium, — quae tarnen sententia prorsus jejuna hic est — 

 apertius hoc elocuturum fuisse poetam. Quod vero tum tentabam y-fl evt xuSaXijjnf] coll. 

 v. 76, non amplius placet; longe enim aliter huic loco medendum esse videtur. Scri- 

 psisse poetam non dubito: 



т<5 evt фитаХст) TVnqviâo; à^X^ 1 izÉTçr\ç. 

 collatis Horn. П. XII, 310 sqq.: 



ГХаихе, xtï] <Ц ѵСч тетс^тг^еа^а [лаХсата 



еЗртд те ире'аачѵ те іЫ тсХебэц Зетсаеа-аіѵ, 



év Аихітд, тсаѵте? Se, 'îsecùç <3ç, etacpôoatv; 



xat Te'fxevoç ѵеілсц.ео^а [xe'ya Sav^cco тсар' o^^aç, 



xaXov cpuTaXtïjç xat àpoopr^ç пгирофсрою. 

 ibid. VI, 193 sqq.: Soiîxe Se' о! (ВеХХерофбѵттгі) тіц/і)? (3a<7tX7]t'Soç щшм тсасттг)^ 



xat jjlo'v о! Auxiot Te'fxevoç та[лоѵ è^o^ov aXXov, 



xaXôv фитаХіт}? xat àpcu'pïjç, о'фра ve'piotTO. 

 ibid. XX, 184 sqq.: tq vu n toc Tpweç те^еѵо? та'{лоѵ eço^ov àXXov, 



xaXôv фктаХі^; xat àpou'pYjç, офра v^Tjai, 



ai xev Ijjls XTStvïjçj 



Insolentia certe vocabuli in causa erat, ut scriba illud cum alio sibi notiore commutaret, 

 in quo eaedem vocales eodem ordine insunt. Pari modo II, 306 pro rariore adjectivo éva- 

 pfôjuoç librarius posuerat usitatius vocabulum, easdem vocales eodem ordine exhibens, 

 IvaXfyxtov. 



X, 406 Sqq.: ефат', ouxt уооаа itoatv тоаоѵ, отстсбстоѵ аит% 



[ли'рет' àXiTÇOffuvYjç jj.£{xvr)^.evYj • а^лфі Sè Tpoat 

 «ç xetvov атеѵахоѵто, [лета фреас 8' àXXà jxevotvo>v, 

 at [ièv uTtèp toxs'öv jj.ejj.vYjjJié'vat, a? Se xat àvSpôv, 

 a? S' ар' итсер Tcat'Sov, a? Se уѵсотоѵ eptTtjxüv. 

 Nescio quid importuni inest in particula ante xetvov posita et valde dubito possintne 

 ea verba ita verti, ut Rhodomannus voluit: quasi ob illum gemitus ducebant. Mihi non- 

 dum certa emendandi hujus loci ratio se obtulit. Fortasse scribendum: Secm:otvav атеѵа- 

 Хоѵто, quamquam non ignoro illud vocabulum, in Odyssea et Apollonio Rhodio (I, 790. 

 IV, 1113) obvium, in Quinto non legi, sed ejus loco аѵааааѵ VI, 159. XIV, 38. An 

 lacunam statuamus majorem post v. 407, in qua comparatio aliqua inerat, ita ut huic se 

 adjungeret v 408 sic fere exordiens: oç xetvat атеѵахоѵто? 



