Novae curae m Quinti Smyrnaei Posthomerica. 49 



X, 460 Sqq.; тоѵ S' ext тсои xpaxepov Ttûp ацфе/гѵ, ouvex' ар' oujtw 



[xTjXovo'jxot Iuvco'vtsç сьтс' oupeoç aXXo'äev aXXot 



uXï)v ^еатсеаі7)ѵ Ttapevrjecv, бфра фе'роѵхе^ 



и a T art Y] v xaî TesVioç cjjiôç éxapo xat avaxxi, 



xXacovxsç [j.âXa rcoXXà îcsptaxaSo'v. 

 Ut tot aliis poetae nostri locis, ita etiam v. 462 hujus libri unice veram raedelam acute 

 detexit Rhodomannus scribens т]ра cps'pcvxeç; mirum enira quantum in deliciis est Quinto 

 haec dictio; cf. I, 360. 803. II, 650. Ш, 7. 110. 113. 670. V, 274. IX, 29. 

 XIV, 70. 104. 251. 445. 508. ётщл çepstv VI, 371. XIII, 297. XIV, 638. Neque 

 etiam insolenter hic illa verba ad mortuum referuntur, quae est Lehrsii opinio, nam pariter 

 de mortuis dicuntur I, 803. II, 650. XIV, 251. VI, 371 (licAjpa ср.). Ut hic ïjpa çépscv — 

 xaî, tcsVSoç, ita IX, 29 т)р« ф^реіѵ xod xùSo;. Denique ne adjectivo quidem uaxaxnrçv offen- 

 dor, id quod jure accidisse Pauwio dicit Koechly. Quid enim si credamus Quintum nostrum 

 a partibus stetisse eorum grammaticorum, qui, ut Herodianus, ïjpa derivabant ab iqp, т]рс; 

 (cf. Heyn, ad Нот. T. IV p. 151) eamque vocem certe feminini generis esse volebant, ut 

 X^piv, ßoTj^s'.av, етссхоиріаѵ, quibus vocabulis illam explicat Hesychius. Itaque non idonea 

 causa mihi videtur esse, ut, retenta lectione Aldinae офра фероѵхе;, lacunam post illum 

 versum fuisse putemus, qualem statuit Koechly haec scribens: «Verum пес sic (si иахогаоѵ 

 scribitur) nexus apte procedit et vuinus non sanatum sed obtectum clamant sequentia 

 xXacovxeç ц.аХа тс о XX à тсерсахаЗсѵ, quae aperte de bubulcis rogum ardentem circumstanti- 

 bus, non ligna colligentibus et exstruentibus dicta sunt. Hinc quin post сфра cpspovxeç plu- 

 res versus perierint, nihil dubito». 



XI, 430 Sqq.: [хг'-уа S' i'axov ац.фохе'ро^еѵ, 



Aivsiaç jj.Iv Трості, фіХотсхоХе^оіач хеХеимѵ 

 [ларѵааѴ <Х|Афс tcoXyjoç eôv xexe'ov xe xaî aùx«v 

 Tcpocppoveoç. 



Injuria Koechly hune locum pro lacunoso habet eam ob causam, quod possessivum pro- 

 nomen, sive urbi addatur sive liberis, inutile sit et importunum. At saepe Quintus hoc 

 pronomine utitur in commemorandis parentibus, liberis, patria, ut XII, 468: xou tcou xiç 

 étôv іпгкщалто xe'xv&)v. Neque in particula xe secundo vocabulo postposita haerendum 

 (cf. Herrn. Orph. p. 815), quum pronomen possessivum arcte junctum sit cum substantivo 

 suo. Quanto audacius Cynegeticorum auctor I, 204: етсеі [хаХа ^apam'evxeç "Oukoiç àvxcâav, 

 tcux'.vyjv §ij£ai xe фаХаууа! 



XII, 32 sqq.: àxxa nç àv-r,p 



^арааХе'о^ , хоѵу' outiç етссатахаі év Tptoeaai, 



[хцхѵехо exxojev ітстсои àpïj'cov eVie'jxevoç xxj,p. 

 Nonne versu altero scribendum xc'vx' ? тоѵу' posuit Tychsenius, receperunt Lehrsius et 

 Koechly pro tovS', quod offerunt Codices et Aldina. Illud pronomen est demonstrativum, 

 non relativum, quod hic flagitatur. 



Mémoires de l'Acad. Inip. des sciences, Vllme série. 7 



