1849.] 



Idem Latlne Reddiium, 



553 



IDEM LATINE REDDITUM. 

 1 



Sede moror, Marie, qua nos consedimus olim, 



Gaudentes dulci proximitate frui. 

 Ver erat ; et IMaii ridebat mensis amoeni 



Mane nowtrij atque aderas tu nova niipta mihi. 

 Surgebant in agris segetes, atque arva virebant; 



Aere fundebat dulcis alauda melos. 

 Et Marie's roseo fulgebant labra colore, 



Conscius inque ocidis irradiabat amor. 

 2 



"Non facies mutata loci, vernoeque diei 



Clarus adbuc idem splendor adornat agros. 

 Aere et argutas deducit alauda querelas, 



Et viridis passim contegit arva seges. 

 Sed mihi non dextram tenercB conjungere dextrae, 



Nec licet amplexus rursus inire tuos. 

 Incassum videor blandas audire loquelas, 



Verbaque non iterum voce cienda tua. 

 3 



Haud procul hinc angusta viam qua semita ducit, 



Exigui fani limina sacra patent. 

 Connubii ritus nostri celebratus in illis " 



(Edibus ; hinc spu'oe est aspiciendus apex. 

 Ast jacet interea spatium lugubre sepulcri, 



l^ec requiam gressu fas violare tuam. 

 l^"amque ibi te posui longo requiescere somno, 



Maternoque jacet nata tenella sinu. 

 4 



Longum dico vale, Marie, fidissima conjux, 



Longinquas oras expetiturus eo. 

 Sed tellm'e nova, mea quo vestigia tendo, 



!N"on cadet ex animo dulcis imago tui. 

 Illic larga Ceres, et praemia justa labori, 



Nec latet obscura condita nube dies. 

 Littora sed patriae non obliviscar lernag, 



Sint aliena magis conspicienda licet. 

 5 



Atque pererrantem sylvas me saepe juvabit 



Eessum gramineo ponere membra toro ; 

 Et clausis oculis, videar repetisse sepulcrum, 



Qua, Marie, cineres contegit urna tuos, 

 Et sedem spectare, ubi nos consedimus olim, 



Gaudentes dulci proximitate frui, 

 Et virides segetes, et Maii mensis amceni 



Mane novum, quum aderas tu nova nupta mihi. 



A. J, A, 



