330 



D. G. LiNDHAGEN, 



Quod ad figuras polorum attinet, cujus rei jam supra mentionem feci, parvae correc- 

 tiones, quibus hac ex caussa tcmpora transituum emcndanda sunt, in Descriptione speculae 

 occurrunt. Quas tamen in his observationibus rcducendis eam ob caussam non adhibui, quod 

 non prius, ni fallor, pro que vis tcmpore valere poterunt^ quam examen repetitum docue- 

 rit, quatenus poli formam suam retinuerint. Neglectae antem hae correctiones, modo annis 

 184-2 — hk constantes remanserint, in quantitates, hic calculo eniendas, nullam aliam vim 

 haberc possunt, quam ut ascensio recta stellae média, demum inventa, tantillum erronea 

 évadât. 



Pro inaequalibus polorum diametris correctionem -h 0^076 temp. adhibui, qua, ut 

 supra dixi, inclinatio axis, cire, ad occ. verso, emcndanda est, quamvis, ut notum, as- 

 censio recta stellae ab hac inaequalitate immunis reddatur, si ex observatis culminationibus 

 superioribus ac inferioribus conjunctis deducitur, ut hic etiam factum est. 



Correctiones denique horologii ex observatis stellis, quae dicuntur, fundamentalibus 

 Besselianis quaesivi, quom ad finem ascensiones rectas earum ex Ephemeridibus Berolinen- 

 sibus deprompsi. Solas ascensiones rectas stellae y Ursae maj. quantitate emendavi con- 

 stante — 0^22, secundum Catalogum fixarum fundamentalium , quem ill. Struve in libro 

 u Expédition chroiiométrique en IS'pS» communicavit. Ad transitus stellarum fundamenta- 

 lium corrigendos, praeter correctiones jam commémora tas , praetia azimuthorum signorum 

 mediorum, calculo praevio satis ccrte inventa, adhibui. — Ex observatis stellis fundamen- 

 talibus eas semper ad correctionem horologii inveniendam elegi, quae, respectis temporibus 

 transituum, stellae polari proximae erant, et, quoties fieri potuit, stellas tam ante quam 

 post transitum stellae polaris observatas, eo spectans, ut pcriodica, si qua crat, motus, 

 horologii variatio innoxia redderetur. 



Jam tempora transituum stellae polaris pro omnibus illis correctionibus, de quibus 

 hucusque mentionem feci, pro errore dico collimationis, deviatione tubi a signis mediis, 

 inclinatione axis et inaequalibus polorum diametris, nec non pro statu horologii, simul 

 emendavi. Ex quibus emendationibus ascensiones rectae apparentes statim prodirent, si nul- 

 lae aliae correctiones restarent. Primo autem loco azimuthum signorum mediormn respicien- 

 dum est. Quod si linea optica signorum média nullis mutationibus subjecta esset, ascensio- 

 nes rectas jam inventas non nisi quantitatibus constantibus, scilicet alia pro utraque instru- 

 ment! positione, cire, vel ad occ. vel ad or. verso, et pro alia stellae culminatione, vel supe- 

 riori vel inferiori, emendare opus esset. Calculus vero praevius, supra leviter tactus, jam 

 docuerat, constautiam talem in decursu annorum i8k2 — iS^^k^ locum non habuisse, sed 

 mutationi in eandem directionem continuae signa subjecta fuisse. Quare periodi breviores, 

 intra quas situs signorum immutatus haberi potuit, eligendae, et pro quavis periodo azi- 

 mutha signorum ex culminationibus stellae superioribus ac inferioribus quaerenda erant. 

 Quo autem limites periodi cujusvis facilius subtiliusque determinare, complexumque omnium 

 stellae polaris observationum factarum ad azimutha eruenda commodius adhibere possem, 

 hanc sccutus sum viam. Ex Ephemeridibus Berolinensibus ascensiones stellae rectas, oh- 



