338 



D. G. LiNDHAGEN, 



Qui quidem ipsius i valores, quiim ad eas solas poloriim diametros pertineant,'quae in di- 

 rectione tubi horizontali tanguntur, non ipsas diametrorum differentias exhibent médias. 

 Non tamen nisi quantitate constante absunt, quare etiam mutationibus, si quae sunt, 

 polorum indicandis inservire facile possunt. Quod si istos numéros consideramus, con- 

 gruentiam inter binos posteriores paene absolutam, inter priores vero differentiam aliquan- 

 tulo majorera animadvertimus, quam quae ad errores eorum probabiles conveniat. Repu- 

 tantes autem, primum valorem ex k solummodo experimentis deductum esse, mutationem- 

 que indicatam oppositam esse illi, quam valores quantitatis | (a, — a/) inventi ostendunf: 

 concludimus, ipsos istos quantitatis i valores haud dubie probare, nullam polorum muta- 

 tionem in decursu annorum 1842 — 1846 locum habuisse, nisi forte alia polorum loca 

 intacta remanserint, alia vero attrita sint, quod tamen vix admitti potest. — Flexioni igi- 

 tur variabili variationes quantitatum i (a, — a/), ni fallor, tribuendae sunt. Propiorem 

 hujus rei explicationem in praesenti roddere non possumus. Examen polorum mox denuo 

 instituendum flexioncm a quantitate di liberam pracbebit. Reductiones denique reliquarum 

 observationum hoc instrumcnto factarum docebunt, num flexio logera circuli raaxirai vere 

 sequatur. Interea, bac lege rata posita, quantitates di-\- v, quas, cura erroribus earum 

 probabilibus, ultiraae duae schematis praecedentis columnae exhibent, computavi secun- 

 dum formulam 



di-^v={ [da, —da;) Cot 59°46;3 , 

 quae ex aequationibus (11), noglectis terminis ex fîguris polorum pendentibus, prodit. 



VI. De aequationibus conditionalibus. 



Ut jam supra in Cap. III dictum est, ascensiones rectae, quibuscum observationes 

 comparavi, eae sunt, quas Ephemerides Berolinenses exhibent, modo vero ibidem exposito 

 correctae. — Quantitates igitur, quae his ipsis ascensionibus rectis computandis inservierunt, 

 sequentes sunt: 



a) ascensio recta média ex observationibus Regiomontanis deducta; 



b) nuraerus constans praecessionis, qucm Bessel in Tabulis Regiomontanis dédit; 



c) motus stellae polaris proprius certissimus , quem comparatae observationes , a 

 Bradley et Bessel factae, praebuerunt; 



d) nuraerus constans Nutationis, quem cel. Peters ita deduxit, ut ex tribus valoribus, 

 quorum unum ipse ex ascensionibus rectis stellae polaris Dorpati observatis invenerat, cel. 

 Lundahl alterum ex declinationibus ejusdem stellae Dorpatensibus, et cel. Buse h tertium 

 ex stellarum zenithalium a vertice distantiis, a Bradley Wanstedii observatis, sumserit 

 médium, respectu errorum probabilium habite; qui quidem valor médius, pro a. 1800, 

 = 9;'2230=t0;'0154 est; 



e) nuraerus constans Aberrationis = 20^'453 acceptas. 



