De aberratione et parallaxi stellae polaris. 



353 



fîgurae polorum desiderant, si valor ^{da^ da') =-t- O'fiiOTmgô' , in fine Cap. IV 

 datus, non justus est, perexigua débet esse. Pretium igitur quantitatis ç inventum, nihilo 

 fere aequale, suppositioni non contrarium est, llexionem legi cireuli maximi parère, 



Valor correctionis x = -h- 0^7376 ascensionem rectam stellae polaris mediam pro 

 ineunte anno 18^1^3 = 1 ''3"' 1^908 pracbet, cui vero insuper emendatio . . , »i 



— HQs-*- Qi -^- Qs -+- q'i) CosecèTangÔ', ..->;ll£nf;M 



secundum aequationem (16) Cap. ÎV, addenda est. Nemini mirum videbitur; tantam ascen- 

 sionis rectae Besselianae emendationem inventain esse. Pro stellis enini polo tam propinquis 

 alius astronomis videtur esse observandi modus, quam quo in aliis steliis observandis utan- 

 tur, et sane cuique suus. Ita, ut cognitum est, ascensiones rectae stellae polaris a 

 Struve et Preuss uno eodemque instrumento Dorpati observatae quantitate constante 

 0^8*1' inter se differunt (Peters: Num. coiist. Nutp. iS). 



Ex valore quantitatis y oritur numcrus Aberrationis constans = 20^453 -i" 05'0V52 

 = 20^^982, cum errore probabili ±0'^0125. Res notatu digna est, ceL Peters ex obser- 

 vâtionum série, de qua in principio hûjus opusculi meutio facta est, valorem hujus numerîi 

 fere eundem^ 20^503 ± O^'Ol 8, invenisse (vide : Resultate etc. § 10). Haec ipsa congraentia 

 ejusdetn argumenti, quod Peters 1. c. protulit, jam de tubo nostro cutminatôrio , muta- 

 tis seilicet inutandis, adhibendi auctoritatem adjungit. ftofert nempe, numerum Aberratio- 

 nis, quem ipse :i= 20^503 rt 0"0 18 invenisset, secundum recentissimam determinationem, 

 ab ill. Struve factam, =20!f'i^'t51 cum errore prob. ±0^0111 esse; discrimen autem 

 inter haec pretia majus prorsus non esse, quam quod pcr errores probabiles et parvam 

 quandam refractionis a theoria assumta deviationem, ex temporibus anni dieique penden- 

 tem, explicari posset; se vero congruentiam duorum pretioriim gravissimum praestantiae 

 instrumenti, a se adhibiti, testimonium babere. 



Quod denique ad Parallaxin stellae polaris attinet, cel. Peters ex sua observatio- 

 num série valorem = h- 0"067 ± 0!^0 1 2 deduxit. Quo cum valore Parallaxis hic inventa;, 

 0^025 zt 0^^018, intra limites errorum probabilium paène convenit. Praeterea quattuor 

 mihi notae sunt taies Parallaxis stellae polaris determinationes , quae ea fide gaudeant, ut 

 cum illis duabus conferri possint, Sex igitur hujus quantitatis valores, fide maxima dig* 

 nos, habemuSj quos, cum pretiis numeri Aberrationis simul inventis, hic in unum conferam: 



a) pretia a Struve ex ascensionibus rectis, tubo transitorio Dorpatensi observatis, 

 deducta, et a Peters ob membra Nutationis, ex excentricitate orbitae teriîestris 



!<)'>[» pendentia correcta (Struve: Observ. Dorp. vol. III p. LUI , et Peters: Recher- 

 ches sur la Parallaxe des étoiles fixes. St.-Pe'tersb. iSkS pagg. 53 — 55): • vuiJ'»! 

 ■ Parallaxis -h 0^075 ± O;' 034-, Aberrationis 20;'357 zt 0;'030 ; i...,,.'. j 



b) a Lindenau ex 890 ascensionibus rectis a compiuribus Astronomis observatis 

 (Lindenau: Fersuch einer neuen Bestimmung etc. Berlin 184^2): 



Parallaxis -t- O'^ikk ± o;'056 , Aberrationis 20 ",kkd ± 0;'032 ; 



