Fababi: II. Schkiften (A. logiscee). 



45 



libro. F. 372 col. 3 1. 29: . . et ideo qui deviat in instituendo conditionem hujus modi non 

 ad hoc intentum , et nititur ponere has duas conditiones universali institutione in omnibus 



praemissis demonstrationum, non operatur rede: prout invenimus jam hoc egisse Abunazar 



(1. 45) Et sie expedit, quod res infelligatur de speciebus demonstrationum simpliciter. Et hinc 

 opportet quod numerentur non ex ea parte, unde finxit eas numerare ipse Abunasar, et cle- 

 duxit post se homines in confusiones et labores inutiles et ambiguitates infinitas cum 

 illorum deviatione ac notitia specierum verae demonstrationis si concesserimus illas, quas nu- 

 meravit esse demonstrationis. Totius autem hujus causa fuit remotio hujus viri a spe- 

 culatione Aristo, circa has res et deviatio ejus ab itinere ipsius: et iccirco visum est 

 nobis expediens perscrutari de Ulis speciebus demonstrationum , quarum meminerat Abunazar 

 in suo libro, quae sint demonstrationes simpliciter secundum opinionem Arist. et quae illarum 

 non sit demonstratio. Es folgt dann eine specielle Critik der einzelnen 8 Gattungen (s. 

 Prantl II, 314 n. 55), ans welcher ich nur hervorhebe: unter 3 Art. 4 (f. 373 col. 4 1. 23): 

 Et ait in eo suo libro quod aliquando inferat esse tantum, et aliquando inferat esse et causam 

 simul. Hoc autem est absurdum . . . Et Abubachar ben alzayg id est Avempace conatus 

 est reconciliare hoc, et non valuit &H ) . . . Fefellit antem lmnc virum, quod intelligit ex dicto 

 Abunazar, videlicet, quod demonstrationibus simpliciter oporteat quod médius terminus sit 

 causa amborum extremorum, aut alterius ipsorum, et proinde putavit hoc converti , cum non 

 convertatur. Sed Abu habat harahmam bin tfiaris 89 ) ait circa, quod largiatur causam 

 medio termino etc. Et jam meminit hujus rei Avicenna etc. Am Schlüsse (f. 374 col. 4 1. 43) 

 heisst es: Jam itaque ostensa est ex hoc sermone veritas conditionum quas instituit Arist. 

 praemissis demonstrationum , et confutatio Ulms , qui deviavit ab itinere ejus doctrinae et per- 

 vertit rem circa hoc, et perturbavit ipsum. Et fortasse excusatio Abunazar de hoc est, quia 

 ejus Uber nondum est completus, nam homines ferunt, quod completus sit post 

 ejus obitum, hoc est, quod obmiserit de eo aliquid: hoc autem. significat, quia ipse non com- 

 plevit ibi numerum illarum specierum, quas expédierai numerare, et si in omnibus Ulis inve- 

 niantur species, quae sunt secundum accidens, non species quas diximus, quae sunt quatuor. 

 Et fortasse posses putare, quod haec via sit magis utilis et eligibilior quam via Aristo, propter 

 hoc esset res imaginaria non vero etc. Auf die Eintheilung bezieht sich auch Averroes (de 

 coelo, Paraphr. gegen Anfang II, f. 177 col. 4): Et iste modus declarationis et domonstr. 

 causae et esse etc. sub secunda specie quartae speciei de modis demonstrationis secundum 

 Abunasa (sie) Alpha, quum A est genus В etc. 



Wenden wir uns nun zu dem grossen Commentar, in dessen Prooemium schon wir 

 einige wichtige Stellen finden, nemlich (f. 127 col. 1 1. 30): Bifferentiae vero ultimae, in 



58) Nach Cod. Münch. 353 Bl. 26 6 WÛV "D31 



Н\Ь рЗІ? w&re zu übersetzen: Abu Bekr später 

 richtig] hat sich die Last aufgebürdet , hier seine Bei- 



spiele zu bringen, es ist aber nicht angemessen (oder: 

 sie passen nicht hieher). 



59) Hebräisch 1. c. (in vor. Anm.) (sie) 'Ofcî 

 Dn К в р рГПЛ, offenbar für ТЛКЕ, ben Tha- 

 hir, s. unten Anm. 72. 



