2 



С. J. Maximowicz, De Соеіаша, Ilice et Monochasmate 



albus, cotyledones convexae, mox dorso fructus parallelae, mox ei contrariae, triplo v. qua- 

 druple) longiores quam radicula supera vix ab illis distineta. 



Arbusculae, frutices v. rarius suffrutices, canali medullari maximo 1 ), cortice vetusto 

 lenticellis oblongis convexis verrueoso, ramis annotinis 4-angulis elongatis debilibus pa- 

 tentibus, gemmis (in speciebus hemisphaerii borealis) perulatis collateralibus 3 — 5, media 

 v. mediis in ramulos novellos foliatos autumno vulgo emortuos exerescentibus, lateralibus 

 2 — 4 florigeris, foliis oppositis v. rarius ternis, di- tri-stichis, 3 — 5-nerviis, membranaeeis 

 v. subcoriaeeis , stipulis minutis caducissimis , racemis multifloris elongatis , ex axillis folio- 

 rum delapsorum ligni vetusti v. axillis ramorum novellorum (in illis ex hemisphaerio au- 

 strali), pedicellis basi bracteatis, infra apicem bibracteolatis, bracteolis squamiformibus 

 fugacissimis, floribus parvis viridulis, fructibus nigris v. purpureis. 



Coriariae omnes tannino abundant, quam ob rem ad coriarium opus adhibentur atque 

 nomen ipsum aeeeperunt. Innovationes C. sarmentosae pecori debili venenatae, sano vel 

 robusto autem innocuae, semina ejusdem narcotico-excitantia in Nova Zelandia ovibus, bo- 

 vibus, hominibus perniciosa, soporifera, interdum spasmodica. Idem de seminibus C. myr- 

 tifoliae constat, ubi prineipium venenatum est sie dictum Coriamyrtinum, amarissimum, nar- 

 cotico-excitans, vim in animalia nec non liomines habens actioni Picrotoxini (e Cocculi semi- 

 nibus praeparati) similem. Conf. Husemann, die Pflanzenstoffe, 739. 



Paucae species Coriariae, quarum de limitibus numeroque apud auetores multa discre- 

 pantia, miro modo per orbem terrarum disseminatae sunt. Species vel forma una regioni 

 Mediterraneae propria, secunda Himalaicae, tertia in China occidentali nuper inventa, 

 quarta in Japonia, omnes inter se valde affines. Alia séries formarum propria est Ämericae 

 australi Andinae a Mexico usque ad Chile, nec non Novae Zelandiae. 



Qua ex distributione vasta jam patet , genus esse perantiquum. Neque desunt formae 

 fossiles in Gallia australi, Helvetia {Jura) et Italia detectae (ad calcem lrajus synopseos 

 enumerandae) , incomplète hueusque notae, nonnullae fortasse cum C. myrtifolia, iisdem 

 locis propria, olim jungendae, quae ipsa a Martins (in 59 Vers. Schweiz. Naturf. Basel, ex 

 Just, Jahresber. IV, 1, 700) vegetationis tertiariae residuum declaratur, hanc praeeipue ob 

 causam, quia nunc hieme frigidiore tota, excepta radice, perire solet. 



Ion 1. c. duplex seminis testae Stratum statuit in C. myr- 

 tifolia: externum molle tenue, internum paulo crassius, 

 crassitie varians, interdum resistens, quod pro albumine 

 rudimentario sumebatur. Benth. et Hook. (Gen. pl. I, 

 429) habent: testa membranacea, endopleura (albuminis 

 Strato) tenui dura, et in forma monstrosa carpella com- 

 pressa stipitata modo Thalictri viderunt. 



1) D. F. L. de Schlechtendal (Linnaea XVI, 1842, 



485.) lignum C. thymifoliae (in ramis visis 5 linearum 

 diametro) describit album, durum, canalem medullärem 

 apertum cingens, strata concentrica nulla praebens, sed 

 radios medulläres satis latos crebrosque ; compositum 

 est e vasis amplis porosis, vasis spiralibus et cellulis 

 prosencliymaticis, in quibus pluribus simplici série dispo- 

 sitos vides amyli globulos tinetura jodi atrocaeruleo co- 

 lore tingendos. 



