14 С. J. Maximowicz, De Сошавіа, Ilice et Monochasmate 



ADNOTATIONES DE ILICE. 



IUcis genus quam maxime naturale a variis autoribus varie subdividebatur. Lin- 

 naeus ex numéro partium floralium, in hoc genere vago et variabili, gênera duo distinxit: 

 Prinos et Hex, hoc ad Tetrandriam tetragyniam, illud ad Hexandriam monogyniam ducens 

 et utrique flores hermaphroditos tribuens, Gronovii in fl. Virgin. II. 54. observationem, 

 Pr. vertkillatam dioicam esse, dubitans. Pariter et a Candolleo (Prodr. II; 16.) utrum- 

 que genus servatur, addita observatione, flores in Prino saepius, in Ilice rarissime abortu 

 dioicos vel polygamos esse. In Prino sectionem tarnen Prinoides admisit flore 4 — 5-mero, 

 reliquas species ex foliis deciduis sectioni Aegeriae, ex foliis persistentibus sectioni Winter- 

 liae adscribeus. Spach (Suites à Buffon, II.) et Endlicher (Gen. pl., 1092) Candolleum 

 secuti sunt. 



Reissek (Fl. Brasil. XL Ilicin. 41.) recte flores porygaino-dioicos statuit et genera 

 Linnaeana conjunxit. Species numerosas Brasiliae et Guyanae ex foliis impunctatis (sp. 

 1 — 33) et puuctatis (sp. 34 — 63) in séries duas principales segregavit et inter priores 

 distinxit g labras (sp. 1 — 18) et pubescentes (sp. 19 — 33). Divisio certe pessima, quia 

 puncta glandulosa in nonnullis exemplis ejusdem speciei deesse possunt (v. с. I. glabra 

 A. Gray), in aliis vero, ubi Reissek tantum folia adulta eaque parce hinc inde punctata 

 esse refert, haec puncta dubiae originis, in nonnullis v. gr. fungi epiphylli esse videntur. 



Species paucae Indiae occidentalis a Grisebach (Fl. W. India, 146., a. 1864.) sub 

 capitibus tribus recensentur: § 1. Aquifolio: floribus plurimis hermaphroditis, corolla ro- 

 tata; § 2. Prino: fl. plurimis polygamis, corolla rotata; § 3. Prinodia: corolla fere ad 

 basin partita. Divisio falsa, quum flores Semper et ubique sint polygami, et incerta, quia 

 corollae pl. v. m.-partitae inter omnes has divisiones occurrunt. 



Multo melior, attamen in synopsi specierura omnium vix adhibenda, est methodus 

 A. Grayi (Man. N. Am. fl., edit. 5-a, 1867.), qui sectiones admittit: 1. Aqiiifolhtm , flore 

 vulgo 4-mero, drupa rubra, pyrenis costatis, 1-sulcis v. venosis, foliis coriaceis saepissime 

 glabris; 2. Prinoides: flore 4 — 5-mero, drupa rubra, pyrena dorso costata, foliis deciduis; 

 et 3. Prinos: flore 4 — 6-mero, femineo vulgo 6-mero, pyrenis laevibus, et haec cum sub- 



