16 С. J. Maximowicz, De Coeiaeia, Ilice et Monochasmate 



Fructificationis duratio diversa. In Prino et Ilicis speciebus, nescio an in omnibus, 

 fructus maturantur autumno ejusdem anni, in I. Aquifolioh., I. integraThbg. aliisque non 

 ante verem anni sequentis, unde arbor eodem tempore floribus fructibusque maturis onusta 

 sit. Adsunt status intermedii difficile cognoscendi, quia fructus maturus saepe diu persistit, 

 sie in I. rotunda Thbg., I. Oldhami Miq., ubi drupae ineipiente hieme maturantur, vere 

 autem vetusti totique corrugati decoloresque una cum floribus in arbore offenduntur. 



Tempora foliationis, florendi et fructus maturandi tarnen in ipso loco natali et ad vi- 

 vum observanda sunt, et si in omnibus rite cognita erunt notas bonas et naturales ad spe- 

 cierum affinitatera intelligendam promittunt. Omnes Ilices quotannis semel florescere vi- 

 dentur. Non deerunt tarnen autumni calidi diutini, ubi Stirpes, quae ex ligno vetusto gemmas 

 perulatas floriferas praeparant, nonnullas praemature evolvant, attamen equidem non ob- 

 servavi atque dubito, talem inflorescentiam serotinam frequentius occurrere quam et in 

 aliis generibus ubi flores jam autumno praecedente parantur. 



Inflorescentiae typus est pedunculus axillaris, basi hinc squama 1 (folio) v. quovis la- 

 tere 1 (stipulis?) fultus vel plane nudus, apice trifurcatus, floribus pedicellatis, centrali 

 praecociore, lateralibus 2 basi bractea singula instruetis serioribus. Dum divitior fit, pe- 

 dunculus apice bifurcatur, cum vel sine flore centrali, et quivis ramulus 3-fiorus est. Saepe 

 tarnen rami bifurcationis perbreves floresve non omnes evoluti, quo casu cymam umbelli- 

 formem 4 — 5-florain habemus. In nonnullis tropicis pedunculus pluries bifurcatus cymam 

 compositam plurifloram constituit. Inflorescentia typice evoluta potissimum in planta mascula 

 invenitur, in feminea vero simplicior saepius fit abortu florum lateralium. Tum vero pedi- 

 cellus centralis basi bibracteatus est. Interdum flores laterales evoluti quidem, sed steriles 

 et caduci. In multis (Prinos, I. opaca cet.) habemus peduneulos unifloros (bibracteatos ta- 

 rnen) ex axillis supremis, plurifloros ex inferioribus. 



Quomodo sese habeat spica 6 interrupta /. spicatae Bl. nescio, vix tarnen erit revera 

 spica, in $ vero potius racemus spurius dicendus, peduneulis singulis brevissimis nudis 

 basi 1-bracteatis, attamen abortu 1-fioris, cymis igitur ad fl. 1. reduetis censendis. 



Praeter peduneulos solitarios cymosos axillares, de quibus nunc tractavi, fréquenter 

 observantur in aliis speciebus pedunculi axillares, qui racemi in modum cymis obsessi sunt. 

 Tum quaevis e cymis basi squama sua fulta reliquis simillima est, squamae vero earum om- 

 nibus punetis repetunt squamam totum pedunculum basi fuleientem. Ita v. gr. in I. latifolia, 

 ubi cymae plantae 3 triflorae, pl. $ abortu 1-florae. Talis inflorescentia racemose cymosa 

 pro ramulo proprio, neque pro singula inflorescentia sumenda est, uti docent, praeter squa- 

 mas inter se aequimagnas et aeque evolutas, folia diminuta, at compléta, quae talibus race- 

 mis spuriis interdum interponuntur (v. gr. in /. thyrsifloris brasiliensibus) et origo eorum 

 e ligno vetusto, neque unquam ex innovationibus. 



Frequentius istis elongatis inveniuntur ramuli taies floriferi, qui axin fere ex toto sup- 

 primunt et fasciculos sistunt. Si in fasciculo tali cymae peduneulatae sunt, loquimur de 

 cymis fasciculatis, si etiam in cymis pedunculi supprimuntur, de floribus fasciculatis. Quae- 



