HUJUSQUE GENEKIBUS AFFINIBUS BüNGEA ET CyMBAEIA 



19 



ubi prae omnibus species e sectionibus IUcis et Aquifolii luxuriant. Paltoriae, montibus 

 altioribus propriae , non desunt tarnen et paludibus et planitiebus quibusdum Brasüiae, 

 et ne una quidem Hex altius 11 millium pedum Andes vel Himalayam ascendit. Pal- 

 toriae species minus quam aliae Ilices frigoris impatientes: ita I. rugosa F. Schmidt 

 in Sachalino ultra 47° bor., I. crenata Tlibg. ultra 46° progreditur, ubi nive sub alta 

 sepultae frigorem 23° R. impavide patiuntur. I. Aquifolium L. in Europa quidem usque 

 ad 63° ascendit in Norvegia 1 ), sed an floreat et fructificet non traditur et maximum 

 frigus observatum erat — 11°. Stirpes e sect. Prinos hemisphaerio boreali et quidem Arne- 

 ricae Asiaeque maxime orientalibus propriae, regiones Oceano vicinas praeferunt et non- 

 nullae in civitatibus Americanis hiemi rigoroso exponuntur. Nulla Hex regiones polares 

 adit. In America australi jam in republica Argentina tantum parte calidiore boreali occur- 

 runt (I. tlieezans, I. paraguariensis). Desunt in Chile et Patagonia 2 ). 



Distributio hodierna Ilicum, valde peculiaris in eo quod vastis regionibus desint, quac 

 climate propitiae videntur, olim erat diversa. Europa, nunc Ilice fere carens, formas fossi- 

 les sat numerosas largiri videtur. Ita Schimper (Paléont. vég. III. 204 sq.) Ilicum spe- 

 cies ultra 40 cnumerat, at ex his certe pleraeque e genere et familia expellendae erunt. 

 Quum enim ad folia sola descriptae fuerint, haec vero variis in familiis simillima occurrunt, 

 et imo Ilices variae nunc viventes ab autoribus variis sub Celastro, Sideroxylo, Myrsinc 

 editae sint, numerus specierum quoad genus a Sclümpero pro dubiis declaratarum certe 

 valde augendus. Ex illis quae supersunt plures male descriptae. Quid v. gr. censemus de 

 I. sphenopltylla Ung. quae I. cuneifoliae L. nemini notae comparatur, vel de /. Aizoonte 

 Ettingsh. , quae simul /. Daiioon et diversissimae /. opacae similis esse dicitur, vel de 

 I. theifolia Sond. simul I. serratae Thbg. (lmcusque a nemine visa) foliis deciduis, I. Gas- 

 sine foliis persistentibus laevibus et I. paraguariensi foliis coriaceis rugosis proxima decla- 

 ratur, vel denique de I. rigida Sap., simul I. Aquifolio et I. paraguariensi affini. Attamen 

 habemus nonnullas sat certas atque hae affmitatem monstrant cum boreali- americanis , ca- 

 nariensibus vel cum I Aquifolio. 



Ilices fossiles boreali- americanae lmcusque paucae tantum innotuerunt. Lesquereux 

 (Contrib. foss. fl. West, territ., II, tertiary p. 270—273, tab. 50. fig. 1 — 9., in Hayden's 

 Rep. VII, 1878.) ex civitatibus tarnen occidentalibus, ubi nunc Ilices desunt, nonnullas 

 descripsit, ita e Wyoming species duas, e Colorado et Montana singulam. Ex his autem 

 duae quoad genus dubiae et cum Queren comparantur, reliquae hodiernis americanis haud 

 dissimiles videntur. 



Ita generis IUcis area geographica temporibus antiquis magis vasta fuisse videtur. 



1) Schübe 1er, die Pflanzenwelt Norwegens. II. 323. 



2) Saporta (Étud. I, 243) I. dryanärifoliam suam (fos- 

 silem) comparât quidem cum I. magellanica qundam (sine 

 autore), sed haec verisimiliter est Caasine magellanica 



Lam., a De С and olle (Prodr. II. 8.) et a Ilooker Icon. 

 t. 537. ad Cclastrum, a Hookero fil. (Fl. Ant. I. 2. p. 

 254.) ad Maytenum dueta. 



3* 



