De Dinotheriorum génère Elephantidorum Familiae adjungendo etc. 



27 



modo dictis addidit in Palaeontologicis p. 77, 78 vero praeter Dinotherium bavaricum H.v. M. 

 et giganteum Каир, adhuc Dinotherium maximum Каир, et medium Каир, in Mspt. enu- 

 meravit et [Neues Jahrb. für Miner. 1841. p. 459) deDinotherio minuto H. v. M. loquutus est. 



Blainvillius {Ostéogr. Dinotli. p. 60) duas species admisit 1. Dinotherium giganteum 

 (majus, minus et medium) et 2. Dinotherium Cuvieri. 



Bronnius (Lethaea, 3.Ausg. III. 8. 806) melius esse putat varias Dinotherii species 

 a variis naturae scrutatoribus propositas in unain conjungendi eamque ob causam de Dino- 

 therio giganteo tantum loquitur. 



Pictet {Traité d. Paléont. 2 e éd. T. I. p. 372) de specierum numéro haesitat et ad 

 H. v. Meyerum in accipiendis speciebus inclinât. 



Gervais (Zool. et Paléont. 2 e éd. p. 69 — 71) très species in Gallia repertas affert: 

 Dinotherium giganteum, intermedium et Cuvieri. 



Falconer (Quai. Journ. Geol. Soc. Lond. 1845. Vol. I. p. 356 et 361) molarem in 

 India occidentali in insula Perim sinus Cambey repertum (Cautl. et Falc. Faun antiq. si- 

 valensis, Pl. 3 et 35) dubitanter ad Dinotherii speciem novam (D. indicum) refert 1 ). Serius 

 de D. indico fusius actum est in H. Falconer Palaeontol. Memoirs. I. p. 396. Pl. 33. f.5. 



Lartet in tractatu suo de Proboscideorum fossilium dentibus conscripto (Bullet, d. I. 

 soc.géol. de France. 2 e sér. T. XVI, mars 1859. p. 479 — 482) Dinotherium giganteum Каир., 

 Dinotherium spec? , Dinotherium bavaricum? v. M. et Dinotherium Cuvieri Каир, affert 

 quidem, sed specierum dictarum duabus interrogationis signum addidit. 



Gaudry (Animaux foss. et Géol. de TAttique, p. 170) specierum distinctionem vacil- 

 lare ait, ita ut species propositas unicae adscribi possint; addit tarnen se prope Pikermi 

 formae giganteae et minoris reliquias reperisse. 



In tanta naturae scrutatorum de Dinotherii specierum numéro dissensione, quum ad 

 ejus dijudicationem objectorum supellex necessaria ad manus non sit, melius mihi visum est 

 de Dinotheriorum speciebus tacere, quam confusionem et dissensum novis opinionibus mi- 

 nus certis augere. Quae quidem ratio eo magis defendi posse videtur, quum scientia pa- 

 laeontologica specierum numerosissimarum, parum fundatarum, mole abundet, imo re vera 

 aegrotet. 



1) Dinotherium australe Owenii (Ann. a. Magaz 

 nat. hist. XI. 1843. p. 329) Mastodontis austraïis nomi- 

 ne pro tempore, concedente ipso Owenio (Ann. a. Mag. 

 Octob. 1844) ad Mastodontum genus esse référendum 

 Blainvillius (Ostéogr. Dittoth. p. 57) quoque observa- 



vit. Quare etiam Owenius in Falaeontologia, ubi de 

 Dinotherio tractât, p. 353, de Dinotheriorum ossibus in 

 Germauia, Gallia, Helvetia et India reperds tantum lo- 

 quitur. 



