26 



J. F. Brandt, 



dontum supplevisse videtur. In manducandis cibis praeterea linguae figura erit respicienda, 

 quae, ut e mandibulae ramorum distantia et humilitate concludere licet, longior et humi- 

 lior eamque ob causam paulo mobilior forsan quam Elephantorum et Mastodontum fuit. 

 Lingua longior et mobilior vero faciei tritoriae pabulum manducandum et facilius et fre- 

 quentius afferre poterat. Qua de causa ciborum manducatio in Dinotherüs vix minor quam 

 in aliis Eleplianüdis fuisse videtur. 



Dentibus incisivis laniariis similibus deorsum directis Dinotheria plantis vel earum 

 ramis recurvandis, vel arboribus eradicandis, vix radicibus vel bulbis earum effodiendis, 

 utebantur, animalibus fodientibus enim pedes satis elongati elephantinorum modo constructi 

 haud convenirent. 



Dinotheria Elephantorum more aquarum dulcium vicinitatem amasse pariter conjicere 

 licet. Flumina et lacus ') enim non solum potum largum et balneas, ab Elephantis amatas, 

 sed etiam in ripis plantarum largissimam copiam, pabulo commodissimam, praebuerunt. 



Extremitatum ossa quam in aliis Elephantidis latiora magisque complanata Dinothe- 

 Horum indicare omnino possent ea ipsa, е. c. Hippopotamorum more, magis aquatica fuisse 

 quam alia Elephantida. Pedum eorum, ut in aliis Elephantidis constructorum, incessui de- 

 stinatorum, longitudo tarnen huic conjecturae minus faveret. E squamae ossis occipitis di- 

 rectione Dinotlierii indolem aquaticam minime derivari posse supra in nota Capiti IV ad- 

 dita fusius demonstravimus. Pro certo dici potest Dinotheria, nec cum Sireniis, nedum cum 

 Phocis (Odontobenis) affinitates propiores obtulisse, nec etiam in aqua Semper degisse et 

 mandibulae incisivos ancorarum instar adhibuisse. Dinotheria, ut putavit P. Sanna Salaro 

 (L'Institut. 1864. Oct. Sc. math.-phys. n. 1605. p. 319), Marsupialibus adnumerari posse., 

 eorum summa cum Elephantis et Mastodontibus affinitate funditus refutatur. 



• Caput XL 



De Dinotlierii generis speciebus. 



Non unicam, sed forsan nonnullas generis Dinotlierii species exstitisse baud negari 

 posse videtur, ossa vero, quae distinctionibus exactis et tutis ansam dare possunt, sunt ad- 

 modum manca et nondum satis numerosa. De Dinotheriorum speciebus bene definitis igitur 

 pro tempore sermo esse non potest. 



Kaupius (Descript. d'ossem. foss. Darmst. 1832. 4. Dinotherium p. 2) duas proponit 

 species 1. Dinotherium giganteum et 2. Dinotherium Cuvieri. 



H. v. Meyer (Nov. Act. Acad. Caes. Leop. XVI. 2 p. 487) Dinotherium bavarimm 



1) De lacubus magnis pristinis temporibus, nominatim 

 in sic dicta periodo tertiana, in Graecia fréquenter ob- 



viis, quorum sedimenta plantarum reliquias fovent, lo- 

 quitur Gaudry (1. 1. p. 8). 



