24 



J. F. Beandt, 



In Gallia provinciae in alveo Ligeris (Loire), Rhodani (Rhone), Garumnae (Garonne) 

 et Aturri (Adour) sitae locis variis reliquias Dinotherii praebuerunt 1 ), ita ut in Gallia mul- 

 to frequentius quam in aliis partibus Europae sint detectae. 



Helvetia teste Rütimeyer {lieber d. Herkunft unserer Uiierwelt, p. 55) Dinotherii 

 reliquias prope Chaux-de-Fonds in strato Obere Süsswassermolasse dicto obtulit. 



In Germania Eppelsheim non solum dentes singulos et mandibulas, sicuti cranii alio- 

 rumque ossium fragmenta, sed etiam cranium integrum a Kaupio descriptum, hucusque 

 unicum , obtulit, cujus ectypus gypseus in pluribus exstat Museis. Nassavia molarium 

 fragmenta praebuit (H. v. Meyer, N. Jahrb. f. Mineral. 1841. p. 459). Suevia (Bohnenerz 

 d. Schwäbischen Alb) molares plures a Jaegero (Fossile Säugeth. Wurtemberg 's , p. 30. 

 Tab. IV. fy. 35, 36; Jahreshefte d. Vereins f. vaterl. Naturk. i. Wurtemberg , Jahrg. IX. 

 1853. p. 157) et Quenstedt (Jahreshefte d. Vereins f. vaterl. Not. in Würtemb. Jahrg. IX. 

 p 05 — 66) deSeriptos suppeditavit. De molaribus et mandibulae fragmento in Bavaria 

 prope Fürth, Friedrichs-Gmünd, nec non alio loco ignoto, repertis Kennedy et Sömmering 

 (cf. supra) nec non H. v. Meyer (Nov. Act. Leopold. I. I. p. 513) egerunt. 



In Austria, nominatim in alveo sic dicto Viennensi, effossa esse ' Dinotherii fragmenta 

 apud H. v. Meyer (Nov. Act. Leop. T. XVI. p. 513), ubi de molari cum Mastodontis mo- 

 lari prope Viennam (am Reimwege) teste Fitzingero (Nachricht üb. d. z. Wien aufgefun- 

 denen fossilen Zähne, Wien 1827. 8. 8. 17) sermo est, deinde in scriptis Instituti geologici 

 (Jahrb. der Geol. Reichs- Anstedt, Jahrg. V. S. 48) relatum est. Cuvierus teste Schrei- 

 ber si о de mandibulis in Austria prope Feldsberg haud proeul a Moravia repertis loquitur. 



In Bohemia prope Abtsdorf, pariter prope fines Moraviae (in formatione Tegel dicta), 

 numerosa sceleti ossa Viennae et Pragae servata (cf. supra) sunt inventa ^Reuss Neues 

 Jahrb. f. Miner. 1855. p. 54, Sitzungsber. d. Wien. Akad. Jahrg. 1860. Bd. 39. S. 277). 



paratuni Dinotherio adscribens D. uralense quidem pro- 

 posuit. Molaris dictus vero re vera Mastodontis est, non 

 Dinotherii, ut jam recte observavit Lartet (Bullet, d. I. 

 soc. géol. 1859. p. 4S2, N. Jahrb. f. Miner. 1860. p. 868) 

 Molarem lacteum, quem Nordmannus Dinotherio vindi- 

 caverat, Eichw. Leth. ross. III. p.342 v ipse serius (Palae- 

 ont. Südrussl. H IV. p. 297) Mastodonti longirostri ad- 

 scripsit. Qua de causa de Dinotherii reliquiis in regione 

 uraleusi aut in Bessarabia repertis huc usque sermo esse 

 non potest 



1) De Galliae locis specialibus, ubi dentes et aliorum 

 ossium fragmenta sunt détecta, cf. H. v. Meyer Nov. Act. 

 Acad. Caes. Leop. XVI. p. 512, Blainv. Ostéogr. Dino- 

 therium, p. 2, Lartet l. I. p. 480, Bronn Leth. III. 

 j). 808, et Gervais Zool. et Pal. p. 70. — L'Abbé Bour- 

 geois {Cosmos 3 sér. T XVII. p. 491) de Dinotheriis et 

 Mastodontibus in periodi tertianae stratis quibusdam 

 subito quodammodo emersis loquutus haec habet: In 



stratis calcareis de Beauce prope Billy (Loire et Cher) 

 Ehinocerotum ossa tanlum sunt reperta; in calcareis stra- 

 tis prope Montebuzard Dinotheriorum et Mastodontum 

 reliquiae desideruntur ; strata sabulosa aureliensia, mol- 

 luscorum fossilium ratione stratis calcareis de Beauce 

 similia, vero Mastodontum et Dinotherii ossa praebent. 

 Quaestionem igitur movet: ubi sint formae intermediae, 

 quae antecesserunt? Equidem ei his verbis coutradice- 

 rem. Non in omnibus locis ejusdem formationis omnes 

 species ei peculiares expectari posse. deinde Ehinocero- 

 tum sceleti reliquias cum Dinotherii et Mastodontis sce- 

 leti reliquiis aliis locis (prope Eppelsheim . in Graecia 

 etc ) in stratis tertianis esse repertas, formas denique 

 intermedias, si re vera exstiterunt, vix in stratis tertia- 

 nis, sed longe antiquioribus forsan (?) esse expectaudas. 

 In stratis tertianis ceterum mammalia exstincta reperiun- 

 tur, quae notis speciücis bene distingui possunt. 



