Sertum Tianschanicum, 



73 



pauio dubitans de synonymo Boceonei , quare «liburnensem» appellavit. Ad haue alludit 

 Micheli, raonens contra Bocconeum, Liburni inter Novembrem et Martium menses crescere; 

 meminit quoque plantam siculam, e Drepani, ad insulam Lampedusam, ubi in arenosis raa- 

 ritimis ad radiées Atriplicis portulacoidis sedem figit. In Hispania ad Gades (Linne), Baza 

 in regno Granatensi, Carthagena et in Catalonia reperta. Bertoloni colorem totius plantae 

 sanguinenm, in sicco saturatiorem dicit. Immenso segregato spatio iterum in conspectum 

 venit in campis saisis Songariae ad lacum Balchasch inter Phragmitem (Sclirenk), et nunc 

 quoque collecta 12 Jul. fructibus maturis in vallo Kosclikär locis salsuginosis, ex occidente 

 lacus Issikul, colore totius plantae in vivo non coccineo aut sanguineo, sed atropurpureo. 

 More fungorum stipites duo, 2 et 3" longi in unum spadicem 4" coaliti erant, parte subter- 

 ranea 3" longo et iy 2 " crasso ; squamae stipitum trianguläres acutae , in spadice majores 

 et rariores fasciculo florum interjectae bractearum instar ; peltas majores ab auctoribus 

 depictas frustra quaesivi, etiam anthéras. Excepto stipite abnormiter duplicato omnis planta 

 partesque ejus subtiliores simillimae cum Sclirenkiana , Junio mense fere deflorata sine 

 vestigiis antherarum ; filamentosum vero vestigium purpureum in utraque semper conspici- 

 tur semiinclusum in sulco laterali secus totam longitudinem organi , quod apud Weddell 

 squama cuneiformis ff" appellatur, apud Richard palea staminifera fig. J, 1, cujus vero mu- 

 tua ratio ad filamentosum vestigium valde differt a figura Micbelii , quae sola cum nostro 

 Cynomorio songarico convenit. Hae squamae cunéiformes staminiferae in planta utraque 

 songarica exsiccata albidae! sunt, basi non constricto-stipitatae et apice manifeste dentatae! 

 quod neque in descriptionibus , neque in figuris laudatis expressum invenio ; specimina, 

 quae examinavi ex Aegypto, Gadibus, CagHari, Trapani et Favignana florifera quidem, 

 hoc respectu a songaricis diversa erant. Praeterea nostra habet fructus extus scrobiculato- 

 rugosos, pericarpium nequaquam crassissimum subfungosum, sed (etiam coctum) coriaceum 

 durum sub dissectione nitens, uti albumen inclusum ; paleolas Richard (E, 2, J, 2) solus 

 pingit compressas spathulatas, in nostra sunt claviformes ut apud Weddell. 



Acide p. 35. Bromus nolotropus *. Differt a B. squarroso L. aristis subrectis, spiculis omnibus a dorso, non- 

 nullis oblique compressis, saepe coloratis, basi magis cuneatis. В patulo M. K. affiuior est, at spiculae 

 majores numquam a latere compressae. Quaedam formae B. vestiti Schrad. capensis, excepto indu- 

 mento, valde similes. B. oxyodon Schrenk robustior est, spiculas majores et aristas divaricatas babet. 

 9 Jul. defl. 



Mémoires de l'Acad. Imp. Дѳз ьсіеисез, VHme Série. 



10 



