Rhododendeeae Asiae oeientalis. 



Г) 



rupium decus, quas in hac insula integris caespitibus fere sola cum Empetro et Musco tegit.» 

 Ipse vidi specc. Kamtschatica a Dre. Peters et hortul. Kegel collecta, nee non Stelle- 

 rianum ex eodem loco, iconis Pallasianae citatae archetypum. 



Planta post Patres tantum a Swartzio ad specc. frf., et a Donio ad spec. florens in- 

 vestigata, a Ledebourio fructifera visa in herb. Berolinensi, sed hucusque vix nota. In 

 descriptionibus enim auctorum ex authopsia institutis mirabilis discrepantia. Steller, quem 

 ad verbum transscribit Gmelin neque nominavit 1 ) florem in 4, 5, 6 lacinias ultra medium 

 sectum, fructum 5-locularem esse affirmât. Ita Gmelin, qui addit, numerum laciniarum 

 corollae et staminum variare, capsulam vero constanter 5-meram esse, et stamina, de qui- 

 bus silet Steller, 4 — 6. Eodem fere modo Pallas, cujus ipsissima icon stamina 8 offert, sed 

 «calycem et corollam plerumque profunde 4-fidam», fructum «in speciminibus siccis vix 

 non ubique 4-valvem» invenisse affirmât. Swartz spec. frf. bene descripsit atque adum- 

 bravit 4-merum, sed in icone capsulam nimis elongatam et cilia foliorum nimis fortia, 

 serraturis similia delineavit. G. Don, qui spec. florens investigavisse videtur, nisi D. Do- 

 nium presso pede sequitur, cujus descriptionem comparare non licuit mihi, iterum florem 

 omnibus partibus 5-merum habet, calycem 5-phyllum (!), sed corollam recte profunde 

 partitam patentem, staminaque duplo laciniarum corollae numéro esse dicit, filamenta 

 applanata describit (sine dubio pressione supra ovarium). De Candolle, qui spécimen non 

 examinavit, itaque Donium sequitur, nihilominus habet corollam ultra medium 5-fidam. 

 Ledebour stamina ex Pallasio tot quot laciniae corollinae enumerat, sed ex authopsia spec. 

 frferi «calycem et fructum 4-merum» vidit. Ex omnibus hic adductis verosimile fit, Stel- 

 le ru m, qui plantulam vivam maximo numéro ante oculos habuerat, re vera variationes relatas 

 observasse, sed quum rarissime tarnen occurrere debeant, specimina fere omnia 4-mera 

 collegisse, quae postea ab auctoribus antiquioribus partim ad fidem primi observatoris haud 

 exacte descripta fuerunt. Equidem saltem specc. 10 examinavi et ne unum quidem florem 

 pentamerum in venire potui. 



E charactere emendato generis Bryanthi clare fit, Phyllodocen bonum atque diversum 

 genus esse, non solum charactere florura, sed etiam Crescendi modo insigne. Species igitur 

 Phyllodoces, quas nuper cum Bryantho conjunxit A. Gray (bot. contrib. extr. from Proceed. 

 Amer. acad. of se. and arts, 1867. VII. p. 367), quia inter utrumque genus intermediam, 

 Ph. Breweri! nempe, invenerat, corolla campanulata ultra medium 5-fida instructam, ex 

 habitu vero veram Phyllodocen, iterum ad hoc genus transferendae sunt. 



Phyllodoce Salisb. 

 Salisb. Parad. Londin. t. 56. — DC. Prodr. 1. c. — Menziesia, sect. Phyllodoce 

 Endl. Gen. pl. p. 755. — Bryanthi sp. A. Gray. Bot. Contrib. 1. c. 

 Calyx 5-partitus laciniis acuminatis. Corolla ovoideourceolata 5-dentata, rarius cam- 

 panulata 5-loba, decidua. Stamina 10 inolusa. Filamenta filiformia glabra. Antherae oblon- 



1) «Plagia numerosa Gmelini» Pallas 1. с, qui recte Stellcrum generis auctorem vindicavit. 



