40 



С. J. Maximowicz, 



etiam albis violaceo-striatis, pallide lilacinis roseo-striatis et punctatis, albis, lateritiis, 

 simplicibus vel rarius plenis, staminibus nempe petaloideis. 



c. polypetalum. — Galycis elongati petaloidei corollaeque profunde partitae laciniis 

 linearispathulatis utrisque lateritiis vel rarius calyce décolore, foliis subvar. b. 



Colitur in urbe Yedo, rarius, initio Junii florens. 



Occurrunt in eodem individuo flores normales subvarietatis b. 



Ь. oblUSlim. — PL 1. с. p. 64. (sp. pr.). — A. obtusa Lindl, in Journ hort. soc. I. 

 p. 152. (1846.) et in Bot. reg. XXXII. t. 37. — Rh. Thunbergii? Pl. 1 с. p. 47. — A. 

 Indica Thbg. Fl. Jap. p. p. (ex Pl.). — Rh. Sieboldi ß. minus Miq.! 1. c. — Kirisma tsu- 

 tsusi Kaempf. 1. c. p. 849. — Humile dense ramosum , ramis verticillatis erectis; 

 folia persistentia obovata vel ovalia parva (1 :У 2 "), parcius setosa; flores 1 — 3, san- 

 guineo-coccinei minores (1 — l 1 / 2 ")j calyx parvus vel minutus (rarissime in corollam muta- 

 tus), laciniis acutis vel obtusis; corollae laciniae ovalioblongae ; stamina 5 vulgo exserta, 

 antberis ocbraceis. 



Hab. in China ulteriori, cultum e boreali, Shanghai, attulit Fortune (ex Lindl.), ex 

 australi Tilesius! 1806. fl.; Japonia (Miquel!, Siebold!): Nagasaki (Langsdorff! fl.): 

 in montibus lapidosis siccis, cum var. a. frequens (ipse!); Senano, in regione collina, 

 inter frutices (Tschonoski !, subdefl.); Yokohama, cultum, medio Majo florens, mox fi. 

 coccineis, mox fl. carneis (ipse!), a Japonensibus ob florum minorum nitorem atque statu- 

 ram nanam in monticulis rupestribus hortorum adhibitum. 



Japonice s. n. Kirisima tsutsusi cuidam notissimum, nomen trahens, ex Siebold (in 

 herb.), a vulcano Kirisima, in insula Kiusiu sito. 



Ex Lindleyo flores sunt fragrantes. 



Ludit : calyce in corollam mutato, ita ut corolla duplex sit (coccinea). 

 Habui lusum hune e Yedo, fine Aprilis fior. — Calyx unus alterve occurrit partitus 

 laciniis spathulatis coccineis amplis, cum multo numerosioribus perfecte corolliformibus. 



s. amoeiium. — Pl. 1. c. p. 64. (sp. pr.). — As. amoena Lindl, in Paxt. Fl. G. III. 

 t. 89. — V. Houtte. Fl. d. serres IX. t. 885—88. — Hook, in bot. mag. t. 4728. — 

 Rh. Buergeri Miq. in Ann. mus. Lugd. bat. I. p. 34. et Prol. Fl. Jap. p. 96. — Pumi- 

 lum, densissime ramosum sempervirens; folia ovalia obovatave obtusa seu late elliptica 

 acuta, profunde viridia minuta (ad summum pollicaria); flores 1 — 3, parvi (% — l"), 

 purpurei; calyx minutus longe setosus, laciniis rotundatis, vel coloratus dimidiam co- 

 rollam aequans, laciniis spathulatis, vel in corollam mutatus; corolla infundibuliformi- 

 campanulata; stamina 5 exserta, antheris ochraceis. 



Donec hujus formae tantum lusus in iconibus citatis delineatus, in aliis varietatibus 

 Bh. indici nondum visus, cognitus fuit, certe pro specie propria agnoscenda erat var. haec; 

 nunc vero subvarietates sequentes satis est tantum enumerare, ut transitus ad praece- 

 dentes varietates manifesti demonstrentur. 



