BULLETIN NUMBER TEN 



21 



swaar te lei gehad van jagters wat daar van buite af 

 ingetrek het, gelok deur die drang tot wild-slagting wat 

 in die laaste jare weer herleef is. Volgens berig is daar 

 in Junie 1921 twee groot jagpartye, elk van omtrent tien 

 tot vyftien man met verskeie waens, naby die grens van 

 Rhodesie die Portugese gebied ingetrek. Ongelukking 

 bestaat daar in daardie streek een van die weinige ver- 

 blyfplekke van die uiterst seldsame inyala in een van die 

 laaste skuilhoeke van Suid Afrika. 



Die Portugese stel, jammer genoeg, geen groot belang 

 in hulle dierewereld, en na betaling van die vereiste jag- 

 liksensie het die betrokke amptenare daardie jagpartye 

 maar onbemoei laat aangaan soals hulle wou. 



Een van ons beriggewers deel ons mee dat een van 

 daardie partye tussen Junie en Augustus 1921, 250 stuks 

 wild geskiet het, hoofsakelik swart-witpense en inyalas, en 

 die ander party het 300 stuks swart-witpense, inyalas en 

 elande geskiet. Die doel van hierdie slagting was in die 

 eerste plek om velle en bultong te kry. 



Stel jou nou voor, sulke seldsame wild as swart-wit- 

 pense en veral inyalas op sulk 'n skaal uit te roei net vir 

 die velle en die bultong. 



Met sulk 'n roekeloosheid kan die wildvoorraad on- 

 moontlik lang uithou. En wat bly dan oor vir die 

 komende geslagte? 



Is die volk van Suidafrika tevrede met sulke stelsel- 

 matige vernieteging van hulle bate, en met die vooruitsig 

 dat dit ongehinder sal voortduur? En as hulle nie tevrede 

 is met sulke uitroeiing uit winsbejag, wat sal hulle doen 

 om daaraan 'n einde te maak? 



Dit is 'n onbetwisbare feit dat sommige van die mooiste 

 en eigenaardigste wildsoorte van Suid Afrika, soals byvoor- 

 beelt die inyala, vaal reebok en verskeie andere soorte 

 waarskylik binne kort totaal uitgeroei sal wees, tensy 



