BULLETIN NUMBER TEN 



17 



gevoelloosheid van die mens teenoor wilde diere en die 

 regte van onse eie nageslag, gee aanleiding tot diepe 

 ontsteltenis. Ons moet tot elke prys in Afrika heirdie 

 waarskuwing verhef ; en as die Volk van Suid Afrika 

 nogtans met voorbedagte rade en met ope oge besluit om 

 hulle onvergelykelik-pragtige wildsoorte in korte tyd te 

 laat verdelg, dan sal die vloek van die nageslag op hulle 

 rus en geen verwyt sal op ons kan val. 



DIE SLAGTING VAN WILD IN SOELOELAND. 



Die berig van die grote wildslagting in Soeloeland in 

 1920 het in die hele wereld 'n skok uitgeoefen op die 

 beskermers van wilde diere. Daardie gebeurtenis was 'n 

 openlik en op grote skaal georganiseerde slagting wat 

 ten gevolge had die verdelging van 'n groot aantal stuks 

 grootwild (waaronder ses uit die dertig wit renosters — 

 al wat suidelik van die ekwator nog bestaan) met weer- 

 sinwekkende wreedheid, deurdat 'n menigte skutters, 

 waarvan die meeste geen oefening as jagters had, toege- 

 laat werd om tallose van daardie pragtige diere op enige 

 distansie te beskiet en te kwes en op die wyse 'n lang- 

 same martelende dood tegemoet te dryf. Dit werd beweer 

 dat hierdie slagting aagerig werd om die verwoestinge 

 van die "tsetse vlieg" onder die vee te keer. Maar die 

 grote meerderheid van die persone wat aan daardie dryf- 

 jag deelgeneem het, die het uit die stede en dorpe gekom- 

 en was mense wat nie die minste belang by die vee of 

 boerdery in die betrokke streek had. Hulle enigste belang 

 was dus : doodmaak net wat voorkom. Buitendien lyk 

 dit meer dan twyfelagtig of dergelyke wildslagtinge van 

 enige nut kan wees. So veel is seker dat die tsetse-vlieg 

 daar vandag nog voorkom, net soals voor die dryf jag, en 

 dat die wild wat uitmekaar gejaag is hoogs waarskynlik 

 die vlieg saamgeneem het na streke waar hy eers nie 

 was nie. 



