Tentamen Synopseos Rhinocerotidum vivrntium et possilium. 



5 



processus spinosi magis retrorsum spectant. Vertebrarum lumbaliura processus transversi 

 latitudinem majorem ostendunt. Vertebrae caudales subbreviores et crassiores apparent. 

 Costae longiores, latiores et magis curvatae conspiciuntur. Scapulae in marginis anterioris 

 inferiore parte parum emarginatae sunt. Pelvis ambitum multo majorem ostendit. Ossa 

 ilium multo majora, longe fortius extrorsum expansa, faciem internam profundiorem exhi- 

 bent. Ossa ischium validiora pariter magis distant. Symphysis ossium pubis in medio pro- 

 minet. Extremitatum ossa in Universum validiora, nominatim ossa humeri et femoris cras- 

 siora, latiora, nec non cristis, tuberculis et processubus majoribus instructa conspiciuntur. 

 Ossa metacarpi et metatarsi sunt latiora, crassiora et in Universum breviora. Phalanges digi- 

 torum terminales majores, sensu transverso latiores, processus laterales longiores offerunt. 



Partium internarum et externarum mollium structura Rhinocerotidum 1 ) in Universum 

 pariter characteres Ungulatorum perissodactylorum manifestât. E viventium numéro, no- 

 minatim Equos et Tapiros in memoriam plus minusve revocat ; nihilominus tamen differen- 

 tiae speciales minime desunt. 



Corium trunci laterum crassissimum omnino invenitur, sed in capitis superficie su- 

 periore, supra processus spinosos vertebrarum posteriorum et ossium ilium partem anteriorem, 

 tenuius apparet. — Labia satis crassa telam cellulosam corporis cavernosi similem vasis et 

 fibris muscularibus striatis nec non nervis ditissimam offerunt. — Plantae pedis fibrarum 

 elasticarum Stratum crassum ostendunt. — In pedum posteriore parte inter carpum et meta- 

 carpum, nec non inter tarsum et metatarsum, in Rhinocerote indico saltem, Owenius massam 



1) De Rhinocerotidum anatomia plures naturae scru- 

 tatores cgerunt. Parsons (Philos. Trans. Vol. XLII 

 (1743), in Rhinocerotum historia sua p. 523 etc. p. 534 

 penem Rhinocerotis indici deseripsit et icône (Tab. III, 

 Fig. 3) illustravit. — Sparrmann (Reise nach d. Vorge- 

 birge d. guten Hoffnung, Berlin, 1784, p. 416 et K. Ve- 

 tenslcaps Academiens handlingar, Stockholm, 1778, Vol. 

 XXXIX, p. 307) annotationes brèves de intestinis Rhino- 

 cerotis bicornis et praeterea de ejus pene perpaucas iu 

 Actis Academiae Petropolitanae anno 1179 Hist., p. 04 

 cum icone ejus commuuicavit, — В eil [Philosoph. Trans- 

 fer 1193. P. 1, p. 4) de cranio, pene et musculis non- 

 nullis Rhinocerotis sumatrensis loquutus est. — Mer- 

 trud et Vicq d'Azyr auno eodem Rhinocerotis indici 

 anatomen instituerunt, cujus summam G. Cuvier (Ménag. 

 d. Mus., 8, II, p. 3) et Leçons variis locis communica- 

 vit. — Anatomen brevem partium internarum publicavit 

 Leigh Thomas (Philos. Trans, for 1801, p. 146—152). 

 — Homius (Philos. Trans. 1821. P. 1, p. 270) observa- 

 tiones paucas ad sceletum et ventriculum Rhinocerotis 

 sumatrensis spectantes edidit. — Completiorem huc- 

 usque Rhinocerotis (indici nomiuatim) anatomen tabulis 

 eximiis illustratam Owcnio (Tranmet. of the zool. soc. 

 Vol, IV (1862), p. 31—58, PI. 9—22) debemus, cui verba 



nonnulla addidit tantum Garrod (Proceed. z. soc. f. 1874, 

 p. 2). Qua de causa, quae de partium mollium rationo 

 Rhinocerotis communieavi, plerumque ex Owenii exi- 

 mia commentatlone sunt dessumta. Quas ceterum Gar- 

 rod (Proceed. z. soc. f. 1873, p. 92 — 104) de Rhinocerotis 

 (Ceratorhini) sumatrensis anatome fecit observationes me- 

 moratu dignas figuris illustratas minime neglexi et prae- 

 terea etiam observationes quasdam proprias addidi. 



De Rhinocerotum viventium et fossilium osteologia 

 tractarunt Cuvier, D'Alton et Bl ai n ville. De cranio 

 viventium plurium comparandus Flower (Proceed. zool. 

 soc. 1876). Atelodi antiquitatis sceletum descripsit Giebel 

 (Ja,hresber. d. naturwissensch. Vereins zu Halle 1850. III, 

 p. 72—157) et (Abbild, u. Beschreibung zweier colossalen 

 i Bhinoceros- Schädel. Merseburg, 184ß). — De cranio ejus 

 porro egit specialiter J. F. Brandt (Observationes ad 

 Rhinocerotis tichorhini historiam spectantes (Mém. d. 

 VAcad. Imp. d. Sc. de St.-Pétcrsb. VI-me Sér. Sc. nat. T. V. 

 1849 c. tab. XXIV) et Rhinocerotis dicti dentes et partes 

 varias molles fusius illustravit. Serius idem (Mém. d. 

 VAcad. d. St.-Pétersb. VII-me Sér. T. XXIV. No. 4 sub 

 titulo Versuch einer Monographie der tichorhinen Nas- 

 hörner, mit XI Tafeln) de Rhinocerotis antiquitatis seu 

 tichorhini, Merckii et leptorhini osteologia scripsit. 



