Tentamen Synopseos Rhtnoceeotidum viventium et fossilium. 



13 



Marshius (Adress p. 35) gênera eocaena Biplacodon etPalaeosyops, propter dentés et alios 

 characteres haud enumeratos, Brontotheridibus suis appropinquavit. 



Palaeotheriodontinae miocaenae Rhinocerotinarum ecornium cranium et molares possi- 

 dentés cranii ratione nec non dentium numéro et figura Palaeotheridïbus eocaenis quibus- 

 dam ita similes apparent, ut ab iis, utpote aetate majoribus, hypothetice derivari possent, 

 etiamsi documenta talem hypothesin exactius confirmantia adlmc desint. 



De Ahjnodontinarum Legionis, specialiter a me disquisitae, membrorum origine pro 

 tempore tacerem. Varia ejus gênera omnino primo intuitu evolutionis seriem satis conti- 

 nua™ exhibere videntur, sed specierum earura structura talis est, ut ex affinitate singuîa- 

 ruin formae intermediae haud prodeant, quae pro certo ab aliis derivari possunt, vel aliis 

 originem debent. Conjici omnino posset, Atelodum pachygnathum characteres et Atelodi 

 bicornis et simi praebentem formam antiquam paternam eorum forsan fuisse, nisi notaealiae 

 in Atelodis modo dictis non conspicuae, tali opinioni contradicerent. Rhinocerotem inermem, 

 cujus mares tantum cornuti sunt, ita ut eo ad Aceratheria tendat, pro transitus forma, quae 

 Rhinocerotibus in utroque sexu unicornibus originem dédit, pariter nondum haberem. Nihil- 

 ominus tarnen, quod ad Rhinocerotidum specierum originem attinet, hoc loco in memoriam 

 eo magis revocanda erunt, quae Marshius (cf. supra) de generum Amynodon, Hyrachius, 

 Hyracodon, Colonoceras, Diceratherium et Aceratherium relationibus mutuis, nec non de eorum 

 aetate et origine notavit, quum inde forsan sequeretur, Rhinocerotidum genuinarum formas 

 ex parte saltem jam in periodo eocaena vixisse, non autem in miocaena demum esse 

 exortas. 



Rhinocerotidum specierum propositarum numerus maximus est, sed quod ad quantita- 

 tem attinet, exactius nondum definiri potest, emortuarum earum enim plurimae reliquiis 

 mancis et paucis nituntur generum et specierum exactas definitiones haud offerentibus. 

 Imo adeo specierum adhuc viventium numerus paulisper vacillât. In Universum tarnen 

 accipiendum erit subfamiliarum, generum et specierum emortuarum numerum longe ma- 

 jorem fuisse quam nunc viventium. 



Formae variae olim inde a regionibus maxime borealibus Asiae, quum plus minusve 

 calidae erant, usque ad austrum extremum Europae, Asiae et Africae vixerunt, recentiore 

 demum tempore etiam in Americae dimidio boreali , minime vero in Australia Rhinoceroti- 

 dum reliquiae largae inveniebantur, ita quidem ut in Universum pro tempore saltem diceres 

 in orbis terrarum parte sic dicta antiqua hucusque tantum, praeter species plures adhuc 

 viventes, emortuarum olim pariter plures exstitisse, quarum reliquiae in stratis miocaenis, 

 pliocaenis et diluvialibus inveniebantur et. sicuti species viventes, Akynodontum Legionis 

 subfamiliis duabus (Rhinocerotinis et Hippodontinis) tantum hucusque adscribendae esse 

 videntur. 



In Asia australi et insulis sondaicis, quantum hucusque constat, e Rhinocerotinarum 

 viventium Sectione Unicornium inveniuntur Rhinocéros indicus, sondaicus et sic dictus iner- 

 mis, e Sectione Bicornium earum vero Ceratorhinus sumatranus et cucullatus nec non for- 



