42 



J. F. Brandt, 



jactura ьі. Corium verrucosum, plus minusve, in junioribus largius, pilosum, non autem со- 

 dario ut in Tichorhmis vestitum. Truncus plicas cutaneas minores quam in RMnocerotibus uni- 

 cornibus asiaticis offert etplica transversa supra regionem femoralem inhisconspicua(excepto 

 Ceratorhino cucullato) caret. Plicarum collarium et scapularium, nec non partis scapularis 

 plicis transversis haud divisae ratione Ceratorhinus sumatrensis Rhinoceroti sondaico simi- 

 lior est quam indico. Cornua supra basim latam plerumque subito admodum attenuata, re- 

 curva, basi interstitio sejuncta vel conica et compressa inveniuntur. Secundum Garrod 1. 1. 

 ccterum Ceratorhinus sumatrensis glandulae pedum posterioris faciei defectu, stomacho magis 

 equino et tapirino simili, pone oesophagi insertionem sacculo coeco munito, in duodeni 

 initio in saccum haud dilatato, intestini tenuis membrana mucosa ab initio glabra, postea 

 eminentias transversas, numerosas, valvulis conniventibus liumanis similes, margine libero 

 intégras ostendente, a Rhinocerote indico differt. Geratorbini ceterum cornuum binorum 

 praesentia Atelodis et Dihoplis, dentium incisivorum ratione pariter Dihoplis, RMnocero- 

 tibus unicornibus vero non solum incisivorum qualitate, sed etiam parte nasali antice accu- 

 minata affines conspiciuntur, quare inter Rhinocerotes bicornes et unicornes quodammodo 

 intermedii apparent. Corpus plerumque pilosum, relationem quidem quandam ad Tichorhinos 

 indicare videtur, in Universum tarnen ab bis non solum cranii figura, sed etiam dentibus in- 

 cisivis et pilorum multo majore raritate admodum recedunt. Quod acl meatum auditorium 

 osseum infra haud obtectum attinet, Ceratorhini observante Flowero (p. 445) Palaeothe- 

 riorum, Tapirorum et Equorum, secundum meas observationes vero etiam Flasmotherii, typum 

 referunt, dentium incisivorum ratione et caninorum defectu etc. vero satis distinguuntur. 



Quantum constat Asiae australis et insularum majorum finitinarum, nominatim son- 

 daicarum incolae. 



Spec. 1. Ceratorhinus sumatrensis Gray. 



Rhinocéros Parsons Philosoph. Trans. Vol. XLII (1743), Tab. III, Fig. 4, 5 

 (cornua). г ) 



Rhinocéros sumatrensis Cuv. Règne an. cd. l re , T. I (IS 17), p. 240, Rech. s. I. 

 ossem. foss. nouv. éd. II, p. 27, Pl. IV, éd. 8, III, p. 42, PI. 42, Fig. 8 (cranium). 



— Fischer Synopsis mammalium , p. 415. — Blainville Ostêogr. Rhinocéros, 

 Pl. П. — S dater Proceed. z. soc. 1872, p. 790 etc., Fig. 4, 5 (caput), Pl. LXVII 

 (animal) , Trans, zool soc. Vol. IX 1877, p. 650, Pl. XGVII (animal). — 

 Flow er Proceed. z. soc. 1876, p. 144 etc. (characteres craniologici). — Bartlett 

 Proceed. z. soc. 1873, p. 104, Pl. XI (vihdus). 



Sumatran Rhinocéros W. Bell Philos. Trans. 1793, P. I по II, p. 3 (Animal et cra- 

 nium). — Home ib. 1821, T. XXII, p. 270, Pl. 21, 22 (stomachus et sceletus). 



— Shaw Gener. Zool. I, 1, p. 207. 



1) Parsons primus fuit, qui partes Ceratorhini sumatrensis i. e. cornua repraesentavit. 



