Tentamen Synopseos Rhinocerotjdum viventium et fossilium. 



45 



Ceratorhinus lasiotis Garrod Proceed. z. soc. 1873, p. 92. 



Ceratorhinus Crossii Blyth Journ. asiat. soc. Bengal.Vol. XLIII (1875), p. 51. 



Ceratorhinus sumatranus seu sumatrensis Gray Handl. 1873, p.47, et Ann. not. bist. 



Vol. XII (1873), p. 252. 

 Rhinocéros sumatrensis Anderson Proceed. zool. soc. 1872, p. 129 (Descriptio), 



Sclater ib. p. 185. 



Rhinocéros Crossii Gray opinante Blyth apud Gray Ann. nat. bist. Vol. XI (1873), 

 p. 361. 



Corpus pilis longioribus, tenuioribus, pallide brunneis, rufescentibns obsessum. Codi 

 magis glabri color pallidior. Auriculae multo magis inter se quam in Rh. sumatrensi distantes, 

 facie interna fere nudae, in parte apicali externa pilis longis, densis, subfasciculatis fimbriatae. 

 Cauda, brevis, largius pilosa, apice pilis fuscis, longis penicillata. — Sclaterus praeterea 

 corpus magis torosum et supra humerum altius quam in Rhmocerote sumatrensi esse notavit. 



Patria. Spécimen in Bengalia orientali prope Chittagong captum in horto zoologico Lon- 

 dinensi nunc vitam degit. 



Dictum speeimen in Universum habitu generali, nominatim etiam cornuum figura, Cera- 

 torhino sumatrensi simile primum quidem ab Andersonio et Sclaterol. 1. ei adscribebatur, 

 serius tarnen a Sclatero pro specie peculiari Rhinocerotis lasiotidis nomine est declaratum. 

 Grayus contra G. lasiotidem cum Ceratorhino sumatrensi, Blythius cum Crossii Gray 

 conjunxit. 



Secundum Flower species hueusque characteribus quibusdam externis tantum, non 

 autem simul etiam cranio et dentibus nititur. Ipse Sclater praeterea nuper (Trans, zool. soc. IX) 

 pristinam opinionem ad differentiam speeificam Ceratorhini lasiotidis spectantem moderavit, 

 ait enim: se pro tempore putare Rhinocerotem lasiotidem formam forsan borealem esse, RM - 

 nocerotem sumatrensem in regione Chittagong et in Assam repraesentantem. 



Spec. 3. Ceratorhinus cucullatus Nob. 



Rhinocéros cucullatus Andr. Wagner, Schrch. Säugeth. Forts. Th. VI (1835), p. 317, 

 Taf. CGGVIIF, ib. Supplem. Bd. V, p. 516. — Giebel, Säugethiere, p. 202. 



Rhinocéros bicornis Blumenbach apud Bruce, Reisen, Uebcrs. Bd. V,p. 284, Taf. 

 45; Noll, d. zool. Garten, Jahrg. XIV, p. 142. 



Rhinocéros indicus Gray, Catal. of Pachyd., p. 304. 



Rhinocéros sumatranus Blyth. Journ. of Soc. of Bengal, Vol. XXXI (1863), p. 154. 



Sub antecedentis saeculi fine a missionariis catholicis Museo pristino électoral! urbis 

 Mannheim donatum est Rhinocerotis corium, ibi jam 1791 a Blumenbachio observatum, 

 sed pro Rhmocerote bicomi, ut videtur, habitum, in Bruce's Reisen z. Entdeckung d. Quellen 

 d. Nils, übers, v. Volkmann und Tychsen breviter commemoratum atque ib. Tab. 45 



