4G 



J. F. Brandt, 



icone bona, a seriore, quam publicavit A. Wagner, parum diversa, est illustratum. Spé- 

 cimen dictum postea in muséum monacense transiit, tibi jam a Waglero speciei peculiari 

 tribuebatur, quam An dr. Wagner BMnocerotis cucullati nomine accuratc descripsit et icone 

 bona illustravit. Blumenbacbius ceterum quod ad magnitudinem et sexum notaverat 

 spccimen commemoratum femineum esse, 3 pedum 8 pollicum altitudinem et 7 pedum 8 

 pollicum longitudinem offerre et cornu anterius 16 pollicum, posterius 5 pollicum longitu- 

 dinem praebens ostendere. 



Wagnerus 1.1. BMnocerotis cucullati specimini effarcto, cranio cum dentibus incisivis, 

 excepta mandibula et raolaribus ejus, carenti, quae sequitur diagnosin tribuit. 



Rbinoceros cornubus duobus, capite sensim elevato, plicis cutis profundis, clypeo sca- 

 pulari indiviso, supra latiori, epidermide verrucis parvis obsita. 



Diagnosi addidit: spécimen primo intuitu a speciebus cognitis in eo differre, quod pli- 

 cas cutaneas BMnoccrotum unicornium, sed cornua bina, unius loco, possidet. Plicas cutaneas 

 propter corii crassitudinem corio effarcto praeparationis ope addi non potuisse deinde omni 

 jure demonstravit. Fatetur porro, quum cornu nasale excisum et effarcti speciminis capiti 

 artis ope affixum invenit, se ipsum ab initio omnino dubitasse, quin cornu dictum re vera 

 ejusdem esset individui. Serins tarnen reputans in speciminis parte frontali corii eminentiam 

 cornu frontalis partis basalis cavitati congruam inveniri et e corio eminentiam cornigeram 

 ambiente fibras libéras Corneas in cornu transire, dictum cornu igitur frontale genuinum re- 

 praesentare, quäle in Rhinocerotibus hicornihus Semper cum cornu nasali occurrit, non am- 

 plius dubitavit, quin BMnoceros cucullatus speciebus bicornibus sit adnumerandus. 



E charactermn numéro, quos Wagnerus Bhinoceroti cucullato то tribuit, qui sequuntur 

 notatu digni videntur: Caput elongatum inde ab occipitc sensim déclive. Aures convoluti, 

 depiles. Labium superius appendice digitiformi munitum. Cornu anterius satis altum, modice 

 recurvatum, partem basalem rotundatam offert et, ut in aliis Rhinocerotibus, supra narium 

 aperturas conspiciebatur. Cornu posterius anteriori approximatum, margine posteriore pone 

 oculos prominens, anterioris dimidium praebens eoque magis compressum, sed pariter pau- 

 lisper recurvatum. Ungulae BMnocerotis indici ungulis sensu transverso latiores et margine 

 superiore , nec non inferiore fortiter rotundati (non truncati) apparent. — Cauda mediocris 

 (forsan haud intégra) parte terminali compressa et in marginibus setis obsessa. Mammae 

 duae inguinales. — Colli plicarum anterior Collum totum, posterior vero partem ejus in- 

 feriorem tantum ambit. Pone plicarum collarium posteriorem plica transversa insignis e 

 dorsi utriusque latere ad pedis partem e trunco prominentem descendit plicam transversam 

 supra pedis superiorem partem emittens, quae in plicam perpendicularem, postice emargina- 

 tam, pone regionem scapularem in dorsum adscendit ibique cum oppositi lateris plica ei 

 correspondenti confluit. Tali modo regio trunci scapularis utraque quodammodo lorica ob- 

 tecta conspicitur. E dorso porro plica ante femora versus regionem inguinalem descendit et 

 plicam abdominalem, rectam, horizontalem, lateralem, minus fortem, antrorsum versus lori- 

 cae scapularis inferiorem partem emittit. Inde a regionc anali utraque plica minus fortis an- 



