Tentamen Synopseos Rhinoceeotidum vivenïium et possiliüm. 



47 



trorsum versus plicam a dorsi parte posteriore descendentem sensu horizontali supra pedem 

 discurrit. Cum plica dicta antice plica perpendicularis, ante femur descendens, conjungitur, 

 quae plicam supra femoris inferiorem parteni sensu horizontali discurrentem emittit, с cujus 

 posteriore parte plica perpendicularis adscendit. Corium tantum verrucis parvis in trunco, 

 capite et pedibus distinetissimis, non autem pilis obsessum, qui quidem forsan tarnen, ut in 

 aliis Ceratorhinis, quamquam rariores adfuerunt, sed ob speeiminis aetatem perierunt. Color 

 pallide brunneus, 



Dimensiones maxime notabiles a Wagnero allatae sunt: Corporis longitudo a rostro 

 ad anum 6 ped. 1 1 poll. — Capitis liberae partis longitudo 2 ped. — Corporis altitudo supra 

 humerum 3 ped. 4 poll. 6 lin. — Cornu anterioris altitudo 1 pes 5 poil., cornu posterions 

 altitudo 7 poll. 



Quum ab initio de speeifica differentia Ehinocerotis cucullati quodammodo dubitabam 

 et de characteribus quibusdam a Wagnero datis, nec non de patria ejus accuratior cognitio 

 optanda esse videbatur, Musei zoologici Monacensis Directori Illustrissimo v. Siebold 

 literas misi, qui de cornubus, plicis et quae sequunturde specie dicta bénévole communica- 

 vit: Capitis, praesertim rostri longitudo, nec non rostri latitudo ad Rhinocerotem bicornem, 

 non ad unicornem quadrant. Cornua bina, ut in aliis bicornibus, magnitudine omnino diffé- 

 rant, sed colore et substantia conveniunt, nec non basali parte circulari et fossa inferiore, 

 cornu affixioni destinata, rotundata a cornubus Rhinocerotum unicornium, fossam inferiorem 

 diametro longitudinal! longiorem, diametro transversa vero breviorem possidentibus distin- 

 guuntur. Cornu posterius (frontale) sine dubitatione ad R. cucullatwm spectans non Rhino- 

 cerotis speciei unicorni, sed bicorni ob affixionis locum tantum tribui potest. Sieboldius 

 igitur demonstravit utrumque cornu in Rhinocerote cucullato monacensi conspieuum ad eum 

 re vera spectare, ita ut speciebus bicornibus sine dubitatione sit adnumerandus. Annotavit 

 ceterum de plicis cutaneis in 1 dorso et nucha conspieuis eas plicas veras constituere, quod 

 non de eminentiis coxarum, femorum et abdominis laterum valeret, quae in figura Wagneri 

 Ehinocerotis cucullati plicarum formam pariter offerunt. 



Quae de Rhinocerotis cucullati characteribus sunt-communicata et e figura Wagneri den- 

 vari possunt notas considérantes et cum qualitatibus variarum Rhinocerotum specierum aliarum 

 comparantes concludere licet eum speciem distinetam omni jure formare posse generi Cera- 

 torhinus Grayii, propter cornua bina et plicas corii magnas, ex parte spatia loricis similia 

 terminantes adjungendam. 



A Ceratorhino sumatrensi Rhinocéros cucullatus cornu nasali conico satis compresso, 

 inde a basi rotundata haud valde dilatata versus apicem sensim angustato, non ut in suma- 

 trensi supra basin dilatatam in partem subito attenuatam, recurvatam desinente, differt. 

 In Rhinocerote cucullato porro plica collaris brevior ad nucham non ascendit ut in Cerato- 

 rhino sumatrano, ubi altior invenitur. Plicae numérales descendentes in Ceratorhino cu- 

 cullato spatium loricae simile supra latius, infra angustius quam in Ceratorhino sumatrensi 

 et lasiotide includunt. In Ceratorhino cucullato, ut in Rhinocerotibus unicomibus, plicae trans- 



