Tentamen Synopseos Rhinocekotidum viventium et fossiliüm. 



57 



tatem prostecerotem) Rhinocerotis Oswellii nomine proposuit , quam serius generi suo Gera 

 totherium adnumeravit, sed neque animalis speciem, nec cranium ejus vidit, imo adeo refert, 

 Bainesium non dubitasse, quin in speciminibus adultis in sylvis densis degentibus frictione 

 assidua cornu antrorsum moveri potuerit. Anderson Bhinocerotem Oswellii a shuo, prac- 

 eunte Grayo, pariter sejunxit et utriusque caput, nec non cornua, figuris bene illustravit. 

 Rhinocerotis Oswellii capitis figura laudata vero. praeter cornu nasale antrorsum directum, 

 cbaracteres specificos tales haud praebet, quae ad modo nominatam speciem a simo revera 

 distinguendam sufficere videntur. Quam ob rem Flowero assentio, qui (Proceed. zool. soc. 

 1876, p. 456) Bhinocerotem Oswellii Atdodo simo adnumeravit. Notanduni praeterea est 

 in Rhinocerote tmicorni interdum cornu antrorsum directum observari, cf. Sclater Trans, 

 zool. soc. V. IX, P. XI по. I, p. 646, Fig. 1. Equidem ceterum Rhinocerotis indici spé- 

 cimen vivum aetate provectum, cornu antrorsum et ad latus curvatum possidens ipsc vidi. 



Observatio altera. 



Pomel 1. 1. generi Atelodus adscripsit quoque Bhinocerotem elatum Croizet et 

 Jobert, et Aymardi Pomel, qui ad Bhinocerotem seuAtelodum Merckii sunt referendi, cf. 

 Brandt Monographie der Tichorhinen Nashörner. 



Observatio tertia. 



Referente Fl 0 wer Proceed. zool. Soc. 1876, p. 457 Rhinocéros deccanensis Foote 

 Indiae australis, nuper detectus, Atelodis pariter adnumerandus esse videtur. 



Subgenus 2. Colodus Nob. 

 Genus Col od и s A. Waper. 



Partis nasalis anterior margo rotundatus, in medio nec emarginatus, nec prominens. 

 Mandibulae ramis altis, tumidis, munitae symphyseos processus magis evolutus, quam in 

 Bhinocerotibus africanis i. e. longior et sublaminaeformis. Deutes incisivi mandibulae 

 imperfecti ex parte, ut videtur, persistentes, interni brevissimi, externi internis plus duplo 

 majores, e gingivis prominentes. Narium aperturae, ut in speciebus africanis et asiaticis 

 viventibus, subabbreviatae, altissimae. 



Spec. 3. Atelodus paehygnathus Nob. 



Rhinocéros paehygnathus Andr. Wagner Äbhandl. d. königl. hairischen Akad. d. 

 Wissensch, z. München, Bd. V (1850), p. 349, Taf. X, Fig. 3, 4 (Mandibula), 

 Taf. XI (Humérus); Andr. Wagner ibid. Bd. VIII {1860), p. 136, Taf. VII, 

 Fig. 15 (Dentes). 



Rhinocéros paehygnathus Gaudry Animaux fossiles et géologie de V Attique Paris 1862, 

 p. 177 sq., Pl. XXVI — XXZ7(Cranii, mandibulae, dentium, ossium trunci et 

 extremitatum figurae). 



Mémoires de l'Acad. Imp. des sciencos, VHme Serie. о 



