60 



J. F. Brandt, 



Subgenus 4. Tichorhinus Brdt. 1849. г ) 



Subgen. Tichorhinus Brandt Observât, ad Rhinocerotis tichorhinihist. spectantes (Mém.. 



d. VAcad. Imp. d. St.-Pétersb., Vllme sér. sc. nat. T. V 1849), p. 233. 

 Atelodus Pomel Annal. Scientif. littéraires etc. de Г Auvergne T. XXVI 1853, 

 ' p. 114; Catal. 1854, p. 76 e. p. 



Cranium admodum elongatum. Nares septo osseo complète vel semicompleto, parte 

 sua anteriore cum ossibus intermaxillaribus et nasalibus coalescente divisae. Narium 

 aperturae oblongae vel ovatae. Ossa intermaxillaria et maxillarum superiorum pars ante- 

 rior magnitudine mediocria. Processus mastoideus temporalis et occipitalis in speciminibus 

 adultis parte sua basali connati meatus auditorii parietem inferiorem constituunt. Dentium 

 incisivorum rudimenta parva, apice rotundata, in aetate provectis prorsus abortientia. 

 Mandibulae Symphysis antice processu laminae horizontali plus minusve simili munita. 

 Cornu frontale et nasale maximum. Corium, in Atelodo antiquitatis saltem, nec verru- 

 cosum, nec in trunco plicis instructum, sed pilis satis longis, jubam, ut visum, in collo 

 formantibus, fasciculatim e poris cutaneis, sicuti Suum setae et Hippopotamorum vibrissae, 

 emergentibus densissime obsessum. 



Quod ad affinitates Tichorhini a Rhinocerotïbus reliquis valde recedunt et septo na- 

 rium osseo, aliisque notis craniologicis Elasmofheriis propiores apparent. 



Species maximae hucusque notae olim Asiae boreali, imo forsan maxime boreali, pri- 

 mariam originem debentes seriore tempore periodi glacialis influxu in regiones australiores 

 Asiae et Europae profugae, jam diu deletae, pristinis hominibus tarnen haud ignotae. 



Spec. 5. Atelodus antiquitatis Blumenb. 



Rhinocéros lenensis Pall. Nov. Comment. Petropol. T. XVII {1772), p. 585 et 595. 

 Rhinocéros antiquitatis Blumenbach Naturgesch. 1807. 



Rhinocéros tichorhinus G. Fischer Zoognos. III, Mosquae 1814, p. 304; Cuvier 

 Rech. s. I. ossem. foss. éd. 8, T. III, p. 84, PL 44—47 et 50—52; Blain- 

 ville Ostéographie Rhinocéros, p. 97, Pl. 5, 10, 11, 13, 14; Giebel Jahresber. 

 d. naturw. Vereins zu Halle 1850, III, p. 72 — 157: J. F. Brandt Observât, 

 ad Rhinocerotis tichorhini historiam spectantes (Mém. d. VAcad-. d. St.-Pétersb. 

 VI me sér. se. nat., T. V '(1849) cum XXV tab.). Ejusdem Monographie der Ticlio- 

 rhinen Nashörner (Mém. d. VAcad. d. St.-Pétersb., VIl me sér., T. XXIV no. 4), 

 p. 6 cum XI tàbidis. 



1) Genera Coelodonta Bronn (Jahrb. f. Minemi. 1831, 

 S. 95), Gray [Proceed. zool. soc. 1867, 2>- Catal. of 



Pachyd. p, 322)?i Hyslerotherium Giebel (ib. 1847 S. 



54), quum statut dentium juvenili , igitur transitorio, 

 Tichorhinorum originem debeant, haud accipienda. 



