66 J. F. Brandt, Tentamen Synopseos Rhinocerotidum viventium et fossilium. 



conjiceres Elasmotherium x / 5 circiter magnitudinis majus Rhinocerotidibus commemoratis 

 fuisse. 



Quod ad habitum externum attinet Elasmotherium quidem Rhinocerotinis genuinis in 

 Universum siraile fuisse, sed capitis figuram diversam, partem rostri anteriorem angustiorem, 

 ophthalmicain magis prominentem, occipitalem autem latiorem habuisse, porro in eminentia 

 frontali cornu frontale maximum, in nasi apicalis dorso corniculum parvum, Verrucae simile, 

 ut videtur, possedisse. Ex affininate morpbologica et patria communi Elasmotherii cum 

 Rhinocerotinis Tichorhinis forsan concluderes corpus ejus pariter pilosum fuisse. 



Vitae genere Elasmotherium a Roinocerotinis herbis et ramulis teneris nutritis veri- 

 similiter parum differebat, propcer oculos majores tarnen visus et ob aperturas nasales 

 amplos atque sinus frontales eminentiara cornigeram largiter implentes vero etiam olfactus 

 eorum, ut putares, acutior erat. 



Pro patria certa hucusque tantum desertum kirgisorum prope mare caspium (v. Keyser- 

 ling), deinde praesertim provinciae Saratow (Brandt) et Samara (Trautschold) haberi 

 possunt. Relatum porro legitur partem cerebralem (sie dictum Stereocerotem) ripae arenosae 

 Rheni originem debere. In terra Cosacorum, nec non in Hungaria deinde dentes singuli 

 inventi esse dicuntur. Dubitari tarnen adhuc potest, quin dens in antro prope urbem Pa- 

 lermo sit repertus. 



Genus Elasmotherium ad Faunam sie dictam quaternariam spectasse jam in Observa- 

 tionibus meis notavi. Serius Roemer, ut videtur , literis a Trautschoido aeeeptis 

 innixus, communieavit Elasmotherium animalibus periodi tertiariae esse adnumerandum, 

 quum mandibula ejus a Trautschoido acquisita cum ossibus Elephantis pi'imigenii, Rhino- 

 cerotis tichorhini. Bovis prisci, Cervi megacerotis etc. sit eodem loco reperta. 



Tabulae explicatio. 



Elasmotherii Fischeri mandibulae integrae a Trautscholdio descriptae icon gypseae imagini Musei 

 Academiae Petropolitanae, ab eo bénévole communicatae originem debens. 



Figura 1. Mandibulae facies superior l /' 4 magnitudinis naturalis. 



Figura 2. Mandibulae pars anterior et media faciem inferiorem offerens, % magnitudinis naturalis, 



ï'igura 3. Mandibulae ramus dexter a latere conspectus ejusdem magnitudinis. 



Figura 4. Facies superior condyli mandibulae sinistri 1 / 2 magnitudinis naturalis. 



