12 



LUDWIG WEILAND, 



quam vis minis et nnntio* territus acquievit. Erat autem eo tempore Argentine tanta 

 multitudo allecium, quod quasi pro nichilo vendebantur, et cum venisset Coloniam, 

 accidit quoddam periculum in lacu ubi allecia piscantur, quod non erat spes illo anno 

 de allecibus capiendis, ita quod valde in allecibus lucrabatur. Accidit autem quod 

 tanta multitudo vini descenderat per Renum ad partes inferiores, quod vina leviori 

 precio Colonie quam in Alsacia comparavit. Vina igitur tunc super curribus Argen- 

 tinam traducens, cum interim vinee repentina geliditate perierint, illa vendidit pro 

 precio triplicato, ita quod rex et mercator maxime sunt lucrati. Dixit ergo rex: 

 'oportet quandoque contraria, non Semper lucri verisimilia inchoare'. 



c. 27. 9. Venit autem quadam vice quidam mercator clam ad regem in Nürenberg 



indicans regi, quod hospiti ibidem noto et famoso commiserit CG marcas ad conser- 

 vandum, quas hospes se recepisse negabat. Rex autem sciscitans, in quali sacco 

 esset argentum, mercatorem'' abscondit. Venientibus autem civibus et inter illos 

 hospitec ad alloquendum regem, rex alloquens iocose hospitem sibi notum, videns eum 

 pulcram valde habere mitram in capite, sicut tunc moris fuit'^, dixit rex se oportere 

 mitram eandem habere, ipsam extraxit de capite illius; de quo hospes ridens gau- 

 debat. Proposito autem sermone civium, rex pro consilio cameram introivit et dam 

 quendam de civitate cum mitra pro intersigno^ misit ad uxorem hospitis, quod ipsa 

 hospiti sibi talem saccum cum argento ilico destinaret; quod cum illa fecisset, nun- 

 cius ille regi presentavit argentum. Quo ostenso mercatori et illo dicente, suum 

 esse, rex absconso argento, vocato ad se hospite solo, ei querelam exposuit raerca- 

 toris^; quo negante precise, mercatore vero asserente instanter, rex producto sacco 

 hospitem nimis territum de fraude convicit redditoque mercatori argento, hospitem 

 predivitem in substantia bonorum mulctavit. 

 27. 9a. De marchione. Rex quadam vice a Heinrico marchione de Habs- 



burg ^, qui parce dicebatur vesci, quid commederet requisivit. Quo respondente, 

 quod ipse et sui commederent unum pulmentum cum carnibus, ipse et uxor eius 

 unum caponem, et qui plus habere vellet reciperet alibi, rex respondit: 'vere non 

 male commedis, si sie satis'"*. 



c. 28. 10. De' morte regis Rudolf i. Deficiente tan dem ^ rege pre senio et 



dicentibus sibi medicis, quod ultra certos dies durare non posset vel nequiret, ipse 

 dixit: 'Eamus ergo Spiram ad alios reges inibi in ecclesia maiori sepultos'. Et 

 manens in opido Germersheim iuxta Spiram ibique moriens Spiro ductus in sepulchro 

 regali honorifice est sepultus \ anno domini MCCLXXXXI. II. Kl. Octobris obiit 

 Rudolfus de Habsburg Romanorum rex. 



a) nimis et merito ceteri. b) sie U; quod hospes A. c) existere supra lin. add. W. 

 d) corr. ex est W. e) prompter signo W. i) mercatorie W. g) Habesburg A ; Hochberg U. 

 h) facis ceteri. i) rubrum in marg. k) a rubricatore supra lin. siippletum. 



1) Hier fehlen die Worte auno regiii cius XVHI. Cuius epitaphium iu silice supcrposito 

 sculptum tale est. 



