30 



LUDWIG WEILAND, 



quidam sanctus liomo, se pro eo captivum exponens, quod illo anno moreretur pre- 

 dixit; et factum fuit^ 



c. 55. 50. De legacione facta per Ph. regem'' Fr an cie pape. Huic 



Benedicto in principio creacionis sue Pli. rex Francie mittens legatos, audacter quasi 

 nil sibi denegare auderet, peciit ab eo inaudita; inter alia scilicet, ut filium suum 

 primogenitum, generum regis Bohemie, faceret regem Vienne, quod se faceret vica- 

 rium Italie, quod sibi per totam christianitatem daret decimam decime per decen- 

 nium et quod sibi ^ daret totum ecclesie tbesaurum in subsidium terra sancte. De 

 quo ipse et cardinales perterriti se reformare* cum Lodewico Romanorum principe 

 decreverunt. Quod Lodowicus princeps ex scriptis quorundam familiarium suorum, 

 quos in curia pape Semper habuit — qui et hec ex cardinalibus certissime intel- 

 lexerunt — intelligens, statim pape et collegio literas bumilissimas destinavit. Qui 

 nuncii a papa et fratribus edocti, qualiter et sub qua forma redire deberent et sub 

 quibus articulis absolucionem et graciam petituri, iterum a principe cum illis arti- 

 culis et mandatis sufficientissimis sunt reversi. Inter quos nuncios duo^ erant co- 

 mites de Dettingen, R. prepositus Augustensis et Marquardus de Randecke canonicus 

 Babenbergensis, postea per papam ecclesie eiusdem prepositus effectus, et magister 

 Uolricus protlionotarius principis^, decretiste. Et proposito in publico consistorio^ per 

 predictum de Randecke ex parte principis humillimo'' super peticione absolucionis 

 et restitucionis et facundo' sermone, de quo omnes qui aderant mirabantur, papa 

 graciosissime respondens dixit, se et fratres suos per hoc, quod nobilis ramus ec- 

 clesie, Alemannia, qui se in persona domini Lodowici ledi per'' ecclesiam estimans 

 iam ab arbore ecclesiastica ' separare ceperat, eidem arbori cum tarn magno honore 

 sedis reintegraretur, plurimum gratulari; multum commendans Alemanniam et do- 

 minum Lodowicum , quem nobiliorem mundi dicebat ; conquerens regi Italiam per 

 tyrannos et regnum Armenie capi a paganis, cuius principes tempore lohannis pape 

 et suo christianorum auxilium implorabant, ac terram sanctam propter imperatoris 

 carenciam occupari. Unde merito dixit absolucionem eidem impertiri se debere. 

 Que et dari quasi crastino sperabatur. Verum predicti™ Francie et Robertus Cecilie 

 seu Apulie reges omnes quasi cardinales a proposito averterant preconcepto. Vene- 

 rant enim ad impediendum factum ad curiam duo* arcliiepiscopi , duo episcopi et 

 duo comites ex parte regis Francie et totidem ex parte regis Roberti, proponentes, 

 erronicum esse, tantum heresiarcam preponere dominis eorum fidelissimis papamque 

 cavere debere, ne fautor hereticorum dicatur. Papa vero dicente: 'quid volunt domini 

 vestri? quod non sit imperium'?' illis vero proterve dicentibus: 'pater, non impingatis 

 hec dominis nostris vel nobis, quod non dicimus ; quia contra imperium non loquimur, 

 set contra personam Lodowici dampnatam', cumque dicerent Lodowicum multa 

 contra ecclesiam fecisse, papa dixit": 'ymmo nos fecimus contra eum; ipse enim 



a) quod et factum est ÄU. b) rex W. c) dec'tinium W. . d) filii W. .*) f. 104. 

 e) deest A. f) seqxiüur huillo deletum. • g) cui interfui add. BC. h) humillime AU. 

 i) faciendo^. k) de AU. 1) ecclesia TF. m) prefati ^. *) f. 104'. n) papa dixit j^o^f eum TT. 



