Hypochoerideae. 



169 



Descriptioncs. Schkuhr. bot. Handb. ed. II. III. 43. 11. 4298 (optima); 



H. Cass. diet. sc. nat. XLV1II. 504. (opt.) 

 Collect, exsicc. Un. hin. 1827. e Sardiniae: Müller!, Christof, et 



Ian! gen. 673. sp. 1 ; Salzm. pl. select. Europ. austr. exsicc. fasc. I. 



(e Corsica prope Bastiam) ; Sieber! exsicc. (e Creta). 



Obs. Seriola urens Lin. mihi a Seriola aethnensi Lin. differre 

 haud vidctur, nam setis, quibus folia et involucrum S. aethnensis hor- 

 rent, dolor pruriens affertur Uli in Urtica urente Lin., licet levior et 

 volatilior, Seriola urens L. sp. ed. II. 1139. etiam secundum diagnosin 

 „urens, caule ramoso, foliis dentatis," cui in observatione adiicitur 

 „calycis squamae asperae, spinulis pungentibus", a Seriola aethnensi 

 separari nequit. Nam haec pariter urit, caulem habet pl. ramosum, 

 folia dentata et calycis squamas asperas, spinulis pungentibus. Saepius 

 etiam in herbariis et hortis Seriola aethnensis Lin. cum inscriptione 

 Seriolae urentis Lin. exstat; sie e. g. cl. A. Richard formam S. aeth- 

 nensis gracilem, sexpollicarem, caule 1-cephalo, superne squainulis 4 

 notatam, in Gallo- Pro vincia lectam, cel. Martio (!) communieavit, ut alia 

 taceam exempla. Notandum hic adhuc est Nemauchenem aculeatam 

 H. Cass. etiam saepius pro S. urente communicari. Etiam diagnosis Ser. 

 urentis Sprgl. syst. veg. III. 061. n. 1. optime, saltem quoad partes exter- 

 nas, cum Nemauchene aculeata H. Cass. congruit. Hinc mihi videtur 

 Ser. urentem Lin. speciem esse fictam cum S. aethnensi L. identicam. 

 Planta spontanea palmaris- dodrantalis, pl. spithamea, culta vero pl. 

 altior pedalis-sesquipedalis. 



Radix 0, 1-3 pollices longa, %-\% lineam in diametro habens, 

 teres, inferne attenuata et in fibram finiens, simplex, fibrillosa, quando- 

 que in ramum divisa unum alterumve, extus dilute brunnea, intus alba. 

 Cotyledones ellipticae, %% lineas longae, 1 lineam latae, glabrae. 

 Folia radicalia rosulata, 5-10, e quibus nonnulla quandoque flore- 

 scentiae tempore emarcida, decumbentia vel arrecta, 1-2 pollices longa, 

 voi. xxi. p.i. 22 



