322 



H. Karsten, 



cere licet, membranas specie externa quidem similes qualitatibus esse 

 posse diversis, et tunicam hepatis propriam, quamvis eadem esse videa- 

 tur ac glandularum nonnullarum salivalium, tarnen non ad ptyalini et 

 saliuin alkalinorum endosmosin aptam esse, sed partes solum sangui- 

 nis carbonii plenas, indifferentes in membranam illam, attrahere atque 

 transmittere. 



Iam vero, postquam demonstravi aliam esse ductus centralis legi- 

 bus physicis naturam aliam tunicae propriae, non difficilius mihi vide- 

 tur ad explicandum illud, quod liquidum in glandulae parenchymate 

 mutatum non redit in sanguinem sed interiore glandulae superficie (du- 

 ctu excretorio) effluat. Mihi enim probatum membranam interiorem 

 bilem solam transmittere, id quod exterior modo quum aegrota est 

 efficere potest. 



Ulis iam respondere liceat, qui quomodo mutetur substantia e 

 sanguine excreta, quaerant. Equidem hoc munus cellosae illi vegeta- 

 tioni, quae est inter ambas membranas, attribuam. *) Cellas vero illas 

 revera in eo esse ut vegetent, luce clarius ei erit, qui semel tantum 

 embryonis explicationem aut in ovo aut in seminibus plantarum con- 

 sideraverit. 



Si quis quaerat, unde fiat, ut in organis glandulosis tarn ingens sit 

 numerus cellarum paullum tantum explicatarum, quarum minima pars 

 tantum explicatur, lege quadam hoc evenire mihi videtur haud magis 

 obscura, quam ea, qua semina sunt Semper fere multo pauciora quam 

 ovula, e quibus formantur. Etenim si ponimus, crescentibus his hopatis 

 cellis substantiamtunicapropria e sanguine secretam dissolviacmembra- 

 nae internae secretum formari debere, naturae est conveniens, parvas 

 has vires tarn innumeras esse, ut quod satis efficere possint. Sin omnes 

 cellae explicarentur novamque generationem efficerent, mox huic non 



*) Conf. libellum auctoris : de cella vitali. 



