L. A. Neugebauer, 



vero, sinu ipso foraminis occipitalis formata, intra cranium est sita. 

 A parte ista extracraniali abit ante ipsum processum condyloideum 

 ossis occipitalis ductus quidam sat crassus, qui truncum quasi com- 

 munem venarum occipitalium internarum sive venam oc- 

 cipitalem mediam efficiens, inter musculos rectos capitis anticos 

 antrorsum et deorsum ad mediam anastomosin venarum cephalicarum 

 anteriorum currit. 



Venae occipitales externae contra, aliquantulum extror- 

 sum ab internis sitae, incipiunt a canalibus istis, quibus, ut supra 

 ostendi, sanguis sinuum semicircularium ad externam occipitis super- 

 ficiem mittitur, illincque articulum occipitoatlanticum petunt, ubi cum 

 ramo isto externo venarum occipitalium internarum, qui ipsis lumine 

 multo praestat, coniunguntur venamque sie utramque occipitalem 

 lateralem s. communem lateralem constituunt. Quae extror- 

 sum et antrorsum abiens truncum ineuntem venae cephalicae poste- 

 rioris sui lateris petit (Tab.\j^^VII. Fig. III). — A medio fere trunco 

 utriusque venae occipitalis lateralis abit ramus fortis, qui ad Collum 

 descendens venam occipitocollarem constituit. 



§ 54. 



Decursus hic venarum occipitalium, quem maxime ad Meleagri- 

 dem Gallopavonem et Gallum gallinaceum valentem cognovi, in di- 

 versis avibus plus minusve variatus conspicitur. Verus sie ramus 

 communicans venae occipitalis internae cum externa videtur adesse 

 in iis avium speciebus, quae pertinent ad regularum de decursu cana- 

 lis ossei ineuntis venae occipitalis externae a nie statutarum primam. 

 Ubi contra canalis iste foramini occipitali est propior, vena occipitalis 

 externa est longius breviusve per spatium cum interna coniuneta. In 

 quibus avibus, ut e.g. in Canoris, ostium externum canalis occipitalis 

 in margine ipso foraminis magni hiat, vena occipitalis externa iam ex 

 osse egrediens cum occipitali interna confluit. Ubi denique sulcus 



