622 



L. A. Neugebauer, 



hisce inprimis rationibus a venis ceterorum organorum differre 

 videntur: sunt quidem universim breves et modice crassae; truncus 

 uniuscuiusque solito componitur ramis binis, (rarius pluribus), qui 

 simili modo, ac ipse truncus orti sub angulis fere rectis vel modice 

 acutis inter se iunguntur. Qualium truncorum, ut ita dicam, pri- 

 ma rior um egomet in Gallo gallinaceo in utroque rene circiter 

 40-50 numeravi. Qui inter eos ad lobum renis medium et po- 

 steriorem pertinent, recipiuntur partim a vena hypogastrica renali, 

 partim a vena quadam forti, quae a posteriore vel media parte lobi 

 posterioris incipiens in sulco faciei renis inferiori longitudinaliter im- 

 presso secundum internum latus ureteris ad venam iliacam commu- 

 nem currit; truncus hic quasi secundarius, quoad lumen vel venis 

 hypogastricae et crurali praestans, recte dici potest vena renalis 

 magna. Qui trunci contra lobi anterior is sunt, partim venam 

 iliacam communem ipsam petunt, partim a vena intervertebrali lum- 

 bali recipiuntur, quae per lobum eum decurrit. (Tab. XL VI. Fig.IV.) 



Venae eae omnino iis tantum truncorum istorum principalium 

 partibus iunguntur, quae sunt renum substantia tectae vel inclusae, 

 neque ulla renis ambitum transgreditur. Quod attinet ad angulos, 

 quos ipsae in confluxu cum venis hypogastricis, cruralibus etc. effi- 

 ciunt, eadem lex perspicua est, quam ipsarum rami componentes 

 sequuntur. 



Otto *) contendit, venas hypogastricas renales cum venis 

 renalibus magnis, (quas ipse renales internas appellat), ramis 

 quibusdam communicare. Mihimet vero, quotcunque circa rem eam 

 disquisitiones institui, ullam eiusmodi communicationem ut invenerim 

 non contigit. 



J. F. Meckelius **) in ostiis venarum renalium, quas Jacob- 

 sonius ***) sanguinem renibus afferre putaverat, in nonnullis avibus 



*) I. c. pag. 15. **) I. c. •**) cfr. 1. c. 



