Obseevationes de Elasmotheeii eeliquiis. 
9 
riorem porrectorum, Coronas satis defricatas offerentium, ratio et dentis anterioris, imo 
forsan duorum anteriorum defectus, animal aetate satis provectum (ut mihi vidctur mediae 
aetatis) indicant. Dentium deniqne in mandibula absconditorum vestigia nulla apparent et 
dens ultimus parte posteriore angustiore a reliquis diversus molarem ultimum, genuinum 
refert. Giebelii opinioni igitur liaud annuendum erit. 
§.4. 
De Elasmotherii molaribus in Universum. 
(Tab. І. fig. 1-5; Tab. IL fig. 4-8; Tab. III et IV.) 
üt inter omnes zoologos rei gnaros constat et supra fusius, quam antea factum erat, 
demonstravimus, Elasmotlierii mandibula rhinocerotinis quoad figuram et conformationis ty- 
pum generalem simillima est, molariura ipsi insidentium structura vero primo intuitu for- 
mam rMnocerotinis alienam manifestât. Niliilominus tamen dentes Elasmotlierii^ mandibula- 
rium posteriores praesertim, coronae forma elongata et facie interna plus minusve distincte 
biloba qmüümmodo BJünocerohim molares mandibulares insimulvero etiam equinos, praeser- 
tim figura tetragona, elongata revocant, radicis ratione vero non solum equinis appropin- 
quantur, sed etiam elephantinis similes sunt. Quod autem ad substantiae vitreae ansarum 
longissimarum, plicatarum et flexuosarum dispositionem attinet, non solum a Rhinocerotum, 
sed etiam ab Elephantonm , imo adeo ab Eqiionmi nominatim Hippotlieriorum molaribus, 
quibus similiores sunt, admodum distinguuntur. 
In Universum quidem molares omnes hucusque cogniti et a me observati formam tetra- 
gonam') et longitudinem insignem (0"I40 ad 0"I60), latitudinem vero 0"'0I5 ad 0"'085 et 
crassitiemO™015adO"'050ostendunt. Coronam a parte radicali minime separatam videmus, 
sed e contrario inde a Corona dentis massa sensim sensimque in radicem seu rectius par- 
tem radicalem, Corona vix minorem, transit, ita ut coronae noraine pars earum e maxillis 
prominens , in dentibus sejunctis vix distinguenda , designari tantum possit. Structura 
peculiari generali et molares maxillares et mandibulares consentiunt. Imo adeo maxillarium 
coronae, quantum ex ultimo dente maxillari, hucusque tantum noto, colligi potest, amandi- 
bularum coronis minus quam in Bhinocerotibus différant. Dentium singulorum, plicatis adnume- 
randorum, structuram generalem nudis oculis considérantes substantias (Tab. IV. fig. 8 a, b, c) 
très in dentibus mammalium obvias substantiam osseam seu eburneam (c), vitream (b) et cae- 
mentura (a) invenimus. Substantia vitrea (ib. fig. 6, b) largissima, alba, plicas facie externa 
convexas, tenerrime striatas, interna facie excavatas, et faciem unisulcatam praebentes, 
inde a radice dentis (Tab. IV. fig. 4) ad faciem coronae manducatoriam Semper continuatas, 
quare longissimas (Tab. IV. fig. 6), sed magnitudine ex parte inaequales, plerumque pa- 
1) Dens deperditus, cujus alveolus conicus, integer ante 
mandibülae primum molarem invenitiir, omnino radicem 
infundibuliformem, ima parte clausam et multo breviorem 
Mémoires de l'Acad. Imp des scieuces, Vllme Série. 
eamque ob causam formam reliquis alienam, dimidio in- 
feriore conicam, verisimiliter possidebat et insimul ob ra- 
dicis formam facilius excidere potuit. 
2 
