Obseevationes de Elasmotherii eeliquiis. 
11 
linearibiis, angiistis, sensu transverso haud striatis constat, — Caemeutiim, seu substantia 
osteoidea (ib. 14 — 19), ut vulgo esse solet, e stratis duobus componitur, externo et in- 
terno. Stratum externum, lamellosum, lacunas parvas, stellatas, colorem nigrum praebentes 
(iig. 14) offert. Stratum internum e canaliculis plerumque satis rectis, simplicibus vel divi- 
sis, crassioribus vel tenuioribus, situm horizontalem in dentis lateribus praebentibus (fig. 
17, 18, 19) componitur. 
Quas 111. Owenius (Odontogr.) de PJiiiioccrohm (Pl. 139) et Elephmtonm (Pl. 150) 
molarium penitiori structura dédit figuras cum nostris aàEIasmotJierhon spectantibus com- 
parantes inde redundat, substantiae eburneae canaliculos ad elephantinos propius accédera 
et a rbinocerotinis et equinis magis differre. Substantia vitrea Elasmotlierii molarium vero 
ab rhinocerotina fibrarum tenuitate et marginibus glabris earum distingui et cquinae (Ow. 
Pl. 131) appropinquari videtur. 
§. 5. 
De molaribus тахШагіЬиз. 
(Tab. II. fig. 4—8.) 
Usque ad annum 1842 de molaribus maxillaribus Elasmotlierii nihil innotuit. Eo ipso 
vero anno 111. Comitis Keyserlingii accurata descriptio, figuris illustrata Elasmotherii 
molaris maxillaris in deserto Kirgisorum haud procul a mare caspio reperti apparuit, quem 
omni jure maxillaris epitheto designavit; Fischerus autem novae speciei {Elasmotherio 
Keyserlingii) vindicavit (cf. infra). Anno praeterito una cum maudibulari Museum Acade- 
miae nostrae molarem maxillarem in provincia saratoviensi repertum accepit, ita ut mola- 
rium maxillarium duos, quantum scio hue usque unicos, ante oculos habeamus. Dentés 
hosce esse maxillares ex eo concludendum est, quod structurae generalis et specialis in 
Elasmotherii dentibus observandae indolem quidem ostendant, sed a mandibularibus omni- 
bus magnitudine et variis notis ad figuram et structuram specialem eorum spectantibus, 
nominatim coronis subrhomboidalibus, subintegris, latioribus, substantiae vitreae taeniis 
centralibus magis e dentis posteriore dimidio originem ducentibus et in medio coronae magis 
longitudinalibus quam transversis valde différant. Molares nostri ceterum cum mandibula- 
ribus comparati ad ultimum molarem sinistrum, quod attinet ad magnitudinem , nec non 
figuram et ambitum tantum quadrant, quare ad sinistri lateris ultimum maxillarem refe- 
reudi mihi videntur. In descriptione nostra igitur de dente maxillari ultimo tantum, non de 
reliquis (hucusque nondum detectis) sermo esse potest. 
Molaris dictus crassitie, latitudine et curvatura majore, nec non latere coronae externo 
magis elevato a mandibulari, ipsi opposito (i. e. ultimo) recedit et in Universum figuram 
rhomboidalem offert. Dentium, excepta corona, melius conservatus (i. e. saratoviensis, Tab. 
II. fig. 6, 7) longitudinem 0^160 et in medio latitudinem 0"'090 praebet. Crassities ejus in 
medio 0"050 aequat. Facies ejus externa et interna, praesertim in inferiore parte, frequentis- 
