14 
J. F. Beandt, 
mandibulae mosqiiensis dentibus, sed etiam alveolo ejus peuultimo, praeter magnitudinem 
vix paulo majorem, exacte respondens, quare sine haesitatione pro mandibulae penultimo 
habendus, quem, ut jam supra dixi, Professor Borissjak bénévole communicavit, ita ut a 
me describi possit. Ab initio quidera Imncce dentera {Compte rendu de VAcad. de Paris T. 
LVII. SqÉ. 1863. p. 490) molarem mosquensem deperditum repraesentare putavi, quam 
vero opinionem nunc quidem retinere minime possum, quum re exactius consideratafigurae 
Fisclieri (cf. infra) ad eum non referri possint. 
Molaris dictus antepenultimus (Tab. III. fig. 8, 9, 10; Tab. IV. fig. 1) fere duplam 
mandibulae primi magnitudinem et formam tetragonam, compressam praebet, insimul vero 
raodice arcuatus est, ita ut faciès externa modice convexa, interna vero modice excavata 
appareat, Longitudo ejus tota cum radice ex parte fracta 0"'150, latitude 0*^080 aequat. 
— Partis coronalis diameter inde a margine anteriore ad posteriorem pariter 0"080, inde 
a latere dextro ad sinistrum 0*^030 aequat. Coronae terminus seu initium in dente non 
observanda, quum, ut in omnibus ElasmotJierii molaribus, pars superior seu externa seu 
coronalis in inferiorem seu radicalem sensim sensimque transeat. Facies externa et interna 
dentis sulcos binos, perpendiculares , satis latos, eminentias autera oblongas, ternas 
exhibet, quarum anterior, in facie externa et interna triangularis, reliquis magis prominet 
media et posterior tamen eminentia anteriore humilier et obtusior conspicitur. In facie 
molaris externa et interna sulcorum anteriores posterioribus profundiores inveniuntur. Fa- 
ciès anterior et posterior molaris vix parum convexae sunt. Molaris penultimus maxillae 
mosquensis deperditus ceterum, quantum ex alveoli ejus magnitudine concludi potest, ultimo 
O'"005 latior fuit, ita ut mandibularium molarium penultimus reliquis major fuerit. 
Molaris Ultimi mandibulae mosquensis pars coronalis (Tab. III. fig. 3) in facie supe- 
riore antice valde prominet et in lateris externi parte superiore et anteriore satis defracta 
conspicitur. Facies interna ejus sulcos binos, satis profundes, quorum posterior anteriore 
profundior est, et eminentias ternas distinctas (anteriorem, mediara et posteriorem) praebet; 
sed eminentiarum anterior minor, nominatim angustior, quam in antepenultimo, posterior 
reliquis major observatur. Faciès externa ejussulcum latum, centralem, unicum, parum pro- 
fundum et eminentias duas satis obtusas tantum, anteriorem, angustiorem, sed crassiorem 
et posteriorem latiorem, sed tenuiorem manifestât. Facies anterior subconvexa, satis laesa, 
posterior pariter plana satis laesa et anteriore, haud intégra, angustior cernitur. Altitudo 
summa ejus coronae in parte anteriore O'î'050, in parte postrema 0^035. Latitudo ejus 
In museo Academiae servatur alius molaris ultimus anno 1863 e gubernio sarato- 
vensi (Tab. III. fig. 11; Tab. IV. fig. 2, 3, 4), qui quidem mosquensis mandibulae ultimo 
magnitudine et figura generali similis est et faciei externae sulco longitudinali profundiore, 
faciei internae sulco longitudinali anteriore vero minus profundo atque faciei manducatoriae 
substantiae vitreae ansis infra describendis paulisper alienis differt, quae tamen differentiae, 
notas specificas tamen vix repraesentant, sed variationum potius notionem habere mihi videntur. 
