24 
J. F. Brandt, 
buisse, quare hac ratione a rhinocerotinis parum diverses fuisse, deiiide affinitatem omnino 
cum elephantinis et praesertim cum equinis habere, sed ab bis quoque satis differre. Den- 
tium molariura structura praeterea in MuUwigulorum, Glirium et praesertim in Sireniorum 
ordine, ut constat, admodum variât. Qua de causa molarium structura affinitatis notas 
secundarias tantura praebere potest et ad locum naturalem ElasmotJierii, e structura sceleti 
generali derivatum, definiendum minoris est momenti. 
Generi Stereoceros igitur, suppositionibus erroneis innixo, vix existentiae spes quaedam 
affulgeret. Recte igitur jam Giebelius {Die Säugethiere S. 210) Duvernoyum ob genus 
novum (Stereoceros) ab eo propositum vitupérasse videtur. 
Praeter Stereocerotis sie dicti Musei parisini cranii fragmeutum Kaupius quoque 
scapulam in Museo darmstadtiensi depositam, typum rhinocerotinum quidem praebentem, 
sed a scapulis rhinocerotinis figura diversam, Elasmotherio adscriberet. De hacce scapula 
Darmstadtiae aestate praeterita ejus benevolentia a me visa, tarnen praeter indicationem 
brevissimara, characteres distinguentes nullas praebentem, nihil hucusque innotuit. Quod 
valde dolendum, quum exactior ejus cognitio commentarium nostrum complere potuisset. 
§• 9. 
De Elasmotherii magnitudine et figura. 
Mandibulae Rhinocerotis tichorMni mediae magnitudinis diametrum longitudinalem 
cum ejusdem partis Elasmotherii longitudiue comparantes Elasmotherii mandibula circiter 
^ longior apparet, quae quidem differentia potissimum a parte adscendente,magis retrorsum 
elongata, longiore et musculorum manducatoriorum majorum insertioni destinata dependet. 
Elasmotherii individuum igitur cujus erat mandibula | majus fuisse videtur. Magnitudini 
majori dicti Elasmotherii individui favet praeterea partis adscendentis anterioris partis 
altitudo major, Elasmotherii spécimen, cujus mandibula mosquensis erat, ceterum minime 
ad juniores, sed ad mediam magnitudinem praebentes spectasse, ut supra jam innuimus, 
ex eo concluderem , quod mandibula sit fortissima et torosa , qualis in adultis Rhinocero- 
tibus esse solet. Huc accedit, quod molaris anterior prorsus evanuerit, secundus (deperditus, 
etiam a Fischero non visus) adhuc adfuerit, deinde quod, pone dentem mandibulae pos- 
tremum molaris ultimi vestigium non observetur, quod molaris mandibulae postremus 
denique parte sua posteriore angustiore ab antecendentibus différât , dentis ultimi veri 
habitum igitur manifestet. Molarium coronae evolutae quidem, sed modice defricatae opi- 
nioni propositae pariter favent. Molaris denique solitarius saratoviensis (mandibulae ulti- 
raus) et charkoviensis (penultimus) variis locis reperti, variis igitur individuis originem 
debentes, cum mandibulae mosquensis molaribus magnitudinis ratione satis congruunt, 
duorum igitur speciminum, specimini, cujus mandibula mosquensis erat, quoad magnitudi- 
nem satis aequalium, pristinam existentiam indicant, E ti ium speciminum magnitudine satis 
