16 
J. F. Brandt, 
Lamina papyracea propria Rhytinae, magnitudine medium quodammodo inter partem 
analogam Halicores et Manati tenens, structura et crassitie longe majore a lamina dicta 
Manatonm et Halicores valde recedit. In Manatis enim (in Manato latiroslri saltem) laminam 
papyraceam propriam tenuissimam, integram, subtetragonam, majorem, perpendicularem, 
antice apiculo denticulato in aperturam, juxta foramen infraorbitale in pariete osseo nasali 
conspicuam , libère prominentem , deinde in cranii facie externa aut a lamina laterali ossis 
frontis circumdatam, aut antice liberam invenimus. — In Ilalicore lamina papyracea pro- 
cessus minimi, subtriangularis vel subsemilunaris, liberi forma ossis frontis partis lateralis 
anteriorem marginem superat. 
Concharum ethmoidalinm ratione Rhxjlina cum Manatis, non cum Halicore, convenit, ita 
quidem, ut Sirenia duplicem concharum formationis typum exhibeant. Genus Rhytinae et Ma- 
natorum couchas magnas praebet, partes analogas Tapirorum (ergo animalium herbivororum 
terrestrium, sed subamphibiorum) quodammodo in memoriam revocantes, ita ut Tapiri non 
solum dentium, sed etiam vomeris, porro narium aperturae maximae forma, imo etiam quo- 
dammodo concharum ethmoidalinm ratione, haud spernendam praebeant cum Sireniis modo 
nominatis affinitatem, reliquis Pachydermatibus saltem majorem. Concharum magnitudo et 
figura in Tapiris observanda a concharum structura Manaiorum et Rhytinae omnino valde dif- 
fert. In Tapiris enim concharum ethmoidalinm siiperior (prima), etiamsi pariter brevis sit, ob 
formam triangulärem, valde tumidam, excavatam, intus cellulosam, a concha 1 Manati Qt 
Rhytinae, multo minore et formam alienam praebente, admodum distinguitur. — Concharum 
ethmoidalium secunda, ut in Manatis et Rhyiina, omnium maxima quidem est et in narium 
apertura externa pariter, minus tamen prominet, sed breviorem, convexam, tenuem et intus 
cellulis munitam, nec non cum ossis nasalis processu maxillari et maxillae processu nasali 
processulo antice conjunctam se praebet. Tertia et qnarta vero Tapirorum concha simplices 
et parum involutae, nec non breviores et multo magis sursum et antrorsum directae quam 
in Manatis et Rhytina apparent. — Quinta denique Tapirorum concha sub descriptis conspi- 
cua, aperte, etiam insertionis ratione (antice enim maxilHs saltem adjungitur) conchae infe- 
riori mammalium superiorum respondens, quare conchae quintae et reliquis Rhytinae et Ma- 
nati haud aequiparanda, omnium longissima, in Tapiro americano ad foramen incisivum usque 
antice extensa est, et in Universum quidem formam involutam, sed facie interna planam, 
facie superiore carinatam offert, ante apicem anteriorem vero satis tumet. 
In Rhytina concha superior seu prima (tapirinae respondens, Santoriniana?) (Tab. III, 
fig. 4e) appendice parva, oblonga, antice acuminata, intus canaliculata, introrsum revoluta, 
cum internae faciei superioris partis basi conchae secundae (ib. f) conjuncta, repraesentari 
mihi videtur. — Concharum secunda (ib. f,f) hominis conchae superiori ut videtur respondens 
(ci. Symb. Sirenol. p. 20\ omnium maxima, facie externa sua lata tota cum lamina papyracea, 
parte sua basali seu posteriore humili, attenuata et depressa vero cum laminae cribrosae su- 
periore parte conjuncta, os oblongum, solidum, crassum, postice angustatum, in animalibus 
plus minusve adultis 6^" longum , in medio 2" altum , parte posteriore (basali) acuminatum 
