SîMBOLAE SlRENOLOGlCAE. 
93 
parte sua superiore fuisse conjuncta. Vertebra ante ipsas caudales, i. e. vertebras fossis 
ad excipiendos processus spiuosos inferiores, ut in Halkore munitas, conspicua in Rhytinae 
sceleto nostro, caudae parte apicali excepta, integerrimo, est prima pone sex lumbales (cf. 
p, 43) i. e. vertebrarum columnae 33, quae praeterea processibus transversis apice satis 
tumidis et insuper facie inferiore superficie seu rectius area peculiari, glenoidali simili 
(p. 55) est munita, quacum commode conjungi poterat os pelvis superius, sacralis igitui- 
nomine eam supra descripsimus (p. 43 et 55). Vertebrae 35, ut in Commentatione Stelleri, 
post mortem ejus édita, legitur, pelvis omnino jungi haud poterat, quum vertebra 35 sceleti 
Rhytinae nostri sit vertebra caudalis secunda et margine anteriore et posteriore corporis 
inferioris dimidii fossis ad excipiendos processus spinosos inferiores binos destinatis instructa. 
Errore typographico igitur, satis facile committendo, e scriptura parum distincta forsan ex- 
plicando, emendato, loco 35 vertebrae apud Stellerum sine dubitatione legendum verte- 
brae 33, minime vero 25, ut voluerunt Cuvierus et Rappius (cf. supra), quos erronée in 
Symbolarum Sirenologicanim P. I. p, 97 ipse sequutus sum. Affixionis pelvis ossium ratio 
in Rhytina modo probata, omnino primo intuitu, ob magnum vertebrarum lumbalium nunie- 
rura tune in hoc animali accipiendum, paulisper aliéna omnino esse videtur. Sin autem re- 
putamus, quae supra jam dixiraus, in Manatis vertebrarum lumbalium (seu rectius lumbo- 
sacralium, cum processibus eorum pelvis affigatur) numerum alium (minorem, binarium) esse 
quam in Halicoris^ etiam in lihytinis, alios atque varios characteres peculiares praebentibus, 
vertebrarum lumbalium numerus alius et auctus esse poterat, ita ut bac ratione Cetaceis, 
varium vertebrarum lumbalium numerum praebentibus, magis appropinquarentur quam 
reliqua Sireniomm gênera. — Quoad figuram ossa ilii Rhytinae hucusque ignota, quae Stel- 
lerus ulnae humanae similia reperit, ab ossibus respondentibus Halicores plus minusve di- 
versa verisimiliter fuerunt, quum hae quoad figuram cum ulna humana sensu strictiori haud 
comparari posse videantur et alia quoque Halicores ossa a rliytineis constanter différant. 
De ossium pubis seu rectius forsan ossium ischii Rhytinae ratione apud Stellerum 
nihil notatum legitur. Conjici tantum potest ab halicorinis figura generali et situ parum 
discrepasse. Inter sceleti nostri ossa unum (Tab. IV. fig. 15) invenitur, fere lanceolato- 
oblongum, compressum, parte una (superiore ut verisimillimum videtur) crassum et tumi- 
dum, altera (inferiore) compressum, tenue, truncatum, 74" longum, 2" latum quoad figuram 
ossi ischii Halicores haud ita dissimile, in medio tamen latins, apice angustius, quod prinn» 
intuitu pro osse ischii haberi posset. Quam quidem opinionera extra dubitationis limites 
positam esse putaverim, etiamsi Blainvillius in sceleti Halicores figura (Pl. II) vertebrae 
secundae et tertiae pone sacralem obviis processum spinosum inferiorem, anteriorem, infra 
angustatum, haud angulatum, ossi nostri adhuc similiorem, sed angustiorem et fortius cur- 
vatum, in Halicores sceleto nostro haud obvium, nec etiam fossae glenoidalis praesentia 
indicatum addidisset, cujus apici ossa pelvis retrorsum arcuata cartilaginis ope adjunguutur. 
Quum enim in Blainvillii figura laudata processuum spinosorum inferiorum anteriores infra 
dilatati et angulati in vertebra pone dorsales septima demum, non, ut in sceleto nostro, 
