Symbolae Sirenologicae. 
97 
ternis, quarum duae exteriores, minores, una vero interior, major, cito, nominatim exte- 
riores, resorbtis instructi. 
Mandibularium dentium coronae maxillaribus paulo minores nominatim angustiores, 
longiores, nominatim paulo longiores quam latae et densius collocatae, satis introrsum 
directae, parte anteriore paulo latiores quam posteriore. Juga eorum transversa princi- 
palia ab initio margine libero bidentata, dein bifossulata, serins denique simili modo ut 
dentium superiorum sensim sensimque deteruntur. Jugum accessorium unicum, humile, in 
posteriore coronae margine tantum conspicuum, sed jugis accessoriis maxillaribus altius 
(Primarii fere ^ altitudinis aequans) crassius, magis tuberculosum, semper tarnen integrum. 
Dentés singuli radicibus binis muniti. 
De dentium molarium maxillae et mandibulae, in Universum invicem quoad numerum 
aequalium, numéro in singulae maxillae vel mandibulae utroque latere obvio auctorum re- 
lationes admodum variant. Daubentonius {Bnffon liist. nai. T. XIII), Cuvierus {Rech s. L 
oss. foss. VIII. 2. p. 32) et Blainvillius (Nouv. Dictionn. dlnst. not. article Dent) ^ Manato 
tribuerunt. Illigerus {Prodrom, p. 140) accepit. Fr. Cuvierus in Dictionn. d. se. nat. 
Vol. XXV 1 et ib. Vol. LIX et in Dents in mammif. p. 236 cum fratre {Regn. anim. I. ed. 
2. p. 283) 1 proposuit. Blainvillius {Osleogr. Gravigr. Manat. т^. 68 sqq.) Manato australi 
molares ]|-|| Manato senegalenst et Manati specimini cayennensi [M. latirostri?) vin- 
dicat. Owenius {Odonthogr. p. 371) Manatis vel J^to molares adscribit. — Stannius 
1. 1. p. 17 et 18 Manatis ^ vel ^ molares vindicare tentavit. Vrolikius {Bijdr. p. 72 sqq. 
et Tab. V. fig. 15, 16 et a f) Manato latirostri adulto |§ molares adscribendos esse putat. — 
Giebelius [Odontogr. p. 83) Manatis vel ^2 aperte praeeunte Blainvillio tribuit. 
Kraussius {Müll. Arch. 1858), cui Manati latirostris craniorum seriem perlustrare contigit, 
maxillae molarium evolutorum, i. e. corona sua prominentium , numerum inter 5 — 7 va- 
riantem invenit. Septenarium tarnen semel tantum vidit. Praeter dentés perfectos, i. e. 
corona et radicibus perfectis instructos, autem antice vestigium alveolare unum vel duo, 
vel nullum observavit, postice vero dein dentem fere perfectum, sed ex alveolo ex parte 
tantum emersum, unum, dentés denique imperfectos plerumque 2, sed fréquenter etiam 
unum, ab alveolorum parte posteriore inclusos, reperit. Crania ab ipso observata igitur ani- 
malibus junioribus vel mediae aetatis vel adultis adscribenda liasce formulas molarium su- 
periorum praebent 
Vestigium alveolare Molares perfecti Molaris satis perfectus posticus Molarium germina 
0,1 vel 2. 5,7 plerumque 6. 1. plerumque 2, rarius 1. 
In Universum igitur dentium molarium maxillarium persistentium sensim sensimque 
evolutorum (non insimul praesentium cf. supra) numerus plerumque denarius, eodem tem- 
pore conspicuorun\ saepe senarius (rarius quinarius vel septenarius) in Manato latirostri et 
senegalensi adesse videtur, qualem etiam in craniis nostris, ubi praeter alveoli vestigium 
1) Figurae Blainvillii, ut recte observavit Stannius (1. 1. p. 18) tali*assertinni haud favent. 
