98 
J. F. Brandt , 
anterius molares seni evoluti et terni non evoluti in utroque latere conspiciuntur, obser- 
vavimus. 
Manatus ausiralis^ etiamsi Blainvillius ei molares l^E~rz vindicet, ab hacce régula generali 
in Universum forsan haud recedit. Dentium molarium quoad numerum variationes ceterum 
ab aetate aniraalium in Universum (minime tamen sine ulla exceptione) dependere ex eo 
elucet, quod Vrolikius in cranio parvo molares evolutos sex, in alveolis absconditos vero 
binos tantum, in speciminis magni cranio vero Septem dentes evolutos et cum dentis alveoli 
vestigio unico dentem alveolarem unum invenerit. Aperto igitur, in animalibus junioribus 
saltem, dentium germina, ut videtur bina, in älveolorura posterioribus sensim accedunt, ut 
cranii nostri supra commémorât! dentium ratio ostendit. Quum dentis molaris ultimi, tar- 
dius emergentis, evolutio in homine et animalibus variet, simile quid etiam in Manatis acci- 
dere molariumque numerum (ut in cranio majore a Vrolikio allato) deminui, imo inter- 
dum forsan (si Blainvillii assertio vera) augeri posset. Kraussius adeo (1. 1. p. 415), ob 
alveolorum ambitum in aetate provectis et junioribus speciminibus aequalem, contendere 
studet et in animalibus maxime adultis et in junioribus dentium accedentium supellectilem 
aequalem videri. 
Quoad numeri rationem mandibulae molares a maxillaribus in Universum quidem haud 
recedunt, in animalibus mediae et provectae aetatis enim dentes completos 5, 6 et 7, alveoli 
vestigium unum et dentes absconditos I — 3 reperti sunt; interdum tamen maxillarium et 
mandibularium numerus in singulis individuis variât, ita ut infra 7, supra 6 tantum inve- 
niantur (Krauss). In mandibula deinde dentium evanidorum alveoli citius obsolescere vi- 
dentur, ut ex observationibus Kraussii pariter concludi potest. 
Formula molarium persistentium, etiamsi sensim evolutorum, generis Manatorum uni- 
versalis, spuriis (lacteis), supra commemoratis haud adnumeratis, erit vix 
Dentium molarium séries non Semper eandem directionem praebent et pro partis pa- 
latinae angustia, molarium latitudinem tantum fere subaequante (ut in craniis nostris) vel 
latitudine majore (in figuris craniorum Vrolikii et Blainvillii) plus minusve distant. Den- 
tium séries deinde plus minusve parallelae sunt, vel antice et postice plus minusve diver- 
gunt, vel convergunt. In mandibula et junioribus dentium séries fortius curvatae esse soient. 
Si una maxilla alteri exacte approximatur dentes medii et posteriores invicem exacte 
sibi opponuntur, anterioribus dentibus sibi invicem admotis vero dentes molares medii et 
posteriores distant. In animalium aetate provectorum maxillis sibi invicem oppositis dentes 
maxillares raandibularibus magis prominent. Utriusque lateris dentes omnes non semper 
uno eodemque tempore emergunt, quare saepe asymmetrici sunt, in juniorum animalium 
craniis ceterum, praesertim ob molarium anteriorum minorum praesentiam, molares mag- 
nitudine magis inter se variant (pf. Vrolik Tab. IV. fig. 12 et 14). In ^lediae aetatis ani- 
malibus variatio talis minus distincta. In Universum quidem, observante Kraussio, den- 
tium molarium evolutionis ratio non exacte respondet ossium cranii mutuae coalitioni. 
