Symbolae Sirenologicae. 
§ 2. De generis Halicores dentibus. 
De dentibus Halicores Rafflesius {Philosoph. Trans. 1820. P. IL p. 174), Homius 
(ib. p. 317 et Lectur. Vol. IV.), G. Cuvierus {Recherch. s. l. ossem. foss. VIII. 2. p. 59) 
Knox {Trans. Roy. Soc. Edinb. Vol. XI. 1834. p. 389 sqq.; Isis 1835. p. 290.), Rap- 
pius {Cetaceen (1837) p. 26 et 129.), Fr. Cuvierus {Dents d. Mammif. p. 238; Hist. d. 
Celaces p. 34), Rüppelius Mus. Senkeb. I. p. 103, Quoy et Gaimard Voy. d. l'Astrolabe 
Zool. I. p. 144 et 145 et Giebelius {Odontograph. Leipz. 1855. 4. p. 84), sed fusius Owe- 
nius (Proceedings ofth. Zoologie. Society. P. VI. 1838. p. 41 et Odonthography p. 364 Pl. 
92 — 95) sicuti Blainvillius {Osteogr. Gravigr. p. 70 sqq., Pl. VII) egerunt. 
Owenius non solum dentium formam accurate descripsit, sed etiam in Odontographia 
earum structuram penitiorera microscopii ope illustravit. Blainvillius dentium evolutio- 
nera periodicam, generalem, praesertim quoad numerum respexit. 
Os intermaxillare singulum in fetu referente Homio, Rappio, Blainvillio et Owenio 
(p. 366 Pl. 92 a) antice dentem augustum, subcylindricum, subcurvatum, 2" longum, apice 
acutiorem ostendit, cujus alveoli vestigium in nonnullis craniis fossula est indicatum. Pone 
huncce dentem anteriorem alius invenitur (Quoy et Gaimard ib. Owen ib. Blainv. ib.) 
major, brevior, postice excavatus, qui dentis persistentis initium (apicalem partem) sistit. — 
Duo igitur dentium incisivorum paria ab initie in parte maxillae anteriore adsunt. — Dentés 
incisivi persistentes formam triangulärem, plus minusve striatam et ex parte tenuiter cana- 
liculatam, apice plus minusve acutam exhibent. Basis eorum longissima, plus minusve exca- 
vata. In feminis junioribus et mediae aetatis dentés incisivi ex alveolis haud prominent, in 
senioribus tamen auctore Riippelio pariter prominent, minus tamen quam in maribus, quo- 
rum pars incisivi e maxilla prominens, extrorsum directa, parum curvata, l" vel ultra lon- 
gitudinem offert. 
Mandibula in faciei superioris partibus lateralibus fossarum magnarum, seriatarum, 
parallelarum paria quaterna, dentium incisivorum deciduorum alvéoles, ostendit. Blainvil- 
lius (p. 74) in primo i. e. anteriore fossarum dictarum pare denticulos parvos, in secundo 
majores, oblongos, paulisper retrorsum curvatos (ib. Pl. VII) vidit. Homius [Lectures Vol. 
III) in tertii paris alveolo dentem similem observavit. Imo adeo Owenius (1. 1. p. 366 Pl. 
93 fig. 2 a etfig. 3) denticulum conicum, cujus corona erat detrita, in eodem alveolo maris 
adulti detexit. Denticulorum commemoratorum singuli igitur, etiamsi lacteos, gingivas 
plerumque haud perforantes, sistant, interdum persistunt, ut Owenii modo laudata obser- 
vatione docemur. — Quoy et Gaimard de incisivis 8 loquuntur. 
Dentés canini etiam in Halicore non sunt reperti. Maxillae pars, quae eos fovere 
posset, e contrario cristam acutam repraesentat. Molaris spurii, qualem Stannius in 
Manato reperit, ne vestigium quidem ab uUo hue usque est visum. 
Molarium inde a 1 ad ultimum (omnium maximum) magnitudine auctorum, numerus 
normalis in utraque maxilla quinarius est (etiamsi Fr. Cuvierus {Hist. d. Cet.) addat: «cinq 
