100 
J. F. Brandt, 
et peut-être de six») in junioribus tantum observandus ; magis adulti enim dentes quaternos^ 
aetate provectiores ternos, seniores binos tantum offerunt, ita quidem ut in craniis singulis, 
sicuti in nostrorum uno, interdum supra 4, infra 3 appareant. Molarium radices longi, 
plus minusve curvati, apice perforati sunt, quatuor anteriorum radices simpÜQes, rarius 
sulcatae reperiuntur; Ultimi vero, latioris reliquis, radix sulcis longitudinalibus, constantibus, 
sibi invicem oppositis subbiloba invenitur. Molarium coronae formam rotundato-tetragonam, 
lateribus subcompressam offerunt. In junioribus molaris primi, ultimo triplo minoris, Co- 
rona subsimplex, secundi, majoris, pariter simplex, tertii subbiloba, quarti sensu tranverso 
biloba, lobis crassiusculis , humilibus, rotundatis, irregulariter divisis, quinti Corona biloba, 
lobis ambobus in duos incisura longitudinali divisis vel posteriore simplici munita est. Co- 
ronarum facie lobata modo descripta igitur molares llalicores manatinis quodammodo appro- 
pinquantur. — Dentium coronae mox deteruntur et dein dentium 3 anteriores faciem ro- 
tundato-tetragonam, duo posteriores oblongam praebent. Ultimi Corona praeterea margine 
externo et interno plus minusve emarginata saepe conspicitur. Molares posteriores ante- 
rioribus, ut in aliis animalibus, serius emergunt; anteriores, primus nominatim, cito excidunt , 
ita ut saepe primo jam deperdito, ultimus recenter emersus coronam lobatam adhuc offerat. 
Molares omnes parte superiore semper introrsum, mandibulae, et interdum etiam 
maxillae, anteriores insimul retrorsum spectant. 
Formula dentium 
Halicorc dentibus simplicioribus et penitiori molarium structura (sicuti etiam caudae ra- 
tione) utjam recte observavit Owenius 1. 1. Cetaceis, nominatim Plantanistae, appropinquatur. 
§ 3. De generis Halitlieiii seii Haliaiiassac deiiübus*). 
Genus Haliiherium dentibus incisivis binis superioribus persistentibus, et molarium 
numéro ad Halicorem accedit, eorum coronarum, a radicibus magis quam in liac sejunc- 
tarum, jugis altioribus, nec non radicum binarum vel ternarum praesentia vero Manatis 
appropinquatur. A Manatinis vero molarium eorum coronae, fortius tuberculatae et lobatae, 
jugis parum detritis, margine interno vel etiam externo plerumque crenulatis seu lobulatis 
et flexuosis, deinde molarium maxillarium (non solum mandibularium) ultimo quoque mar- 
gine p(^teriore appendice tuberculato instructo recedunt. 
Dentium formula secundum Giebelium = ^ъ^^^ vel rectius verisiniiliterg^^^î^^^^ foret. 
§ I. De (leiitibus Rliylinae. 
Jam in tractatu de Rhyünac cranio prius publicato (Symbol. Sirenol. P, II. p. 36) de 
dentibus fetui Rhyiinae, statu adulto prorsus edentatae (cf. etiam quae supra de maxilla et 
mandibula diximus) vindicandis disserui. Re vera foveis binis symmetricis in utroque latere 
1) Cf. Blainvilli Osteogr. Manatits p. 84, PI. XL — Giebel Osteogr. p. 83. Taf. 36. fig. 15. — Owen Odontogr. 
p. 372. PI. 97. 
