SyMBOLAE SlRENOLOGICAE. 
101 
apicis utriusque ossis intermaxillaris, jiixta eminentiam dentiforraem, conspicuis, quariim 
una inferior, altera siiperior, dentium incisivorum alveolorum notio eo raagis tribiii posse 
videtur, qaum eundem fere locum occupent, quo alveoli dentium incisivorum persistentium 
et deciduorum IJalicores conspicere licet. In Rhytina omnino dicti alveoli, verisimiliter ob 
processum dentiformem ossis intermaxillaris (incisivorum vices forsan ex parte gerenteni), 
raulto majorem, magis extrorsum spectant; quod quidem nostri opionioni tamen vix contra- 
diceret. Sin autem foveae seu fossulae dictae re vera alveolos dentium incisivorum reprae- 
sentant, tune ex eorum magnitudine insimul concluderes, denticulos deperditos in Rhytiime 
fetu haud ita parvos fuisse. 
Fossulas, quae molares parvos, lacteos, deciduos fovere poterant, nec in maxilla, nec in 
mandibula Rhytinae craniorum nostrorum indagare potui. De molarium insertionis loco igitur 
pro certo (hucusque saltem) nihil liquet, nisi conjicere velimus, denticulos fetales maxillae 
in sulco peculiari marginali, externo, arcuato partis alveolaris, supra descripto, mandibulae 
vero in marginis ejus superioris sulco q^soleto, dentium Celaceorum more, fuisse coUocatos. 
Dentium molarium in Rhyiinae admodum juvenilibus speciminibus praesentiam recentissimis 
temporibus conjecit etiam Möbius, ait enim (Jrc/wu/". iVa/w^. Jahrg. XXVII. 1861. S. 153): 
«dass die Steller'sche Seekuh im Jugendzustande Backenzähne besitze (besass!)». Dentes 
raaxillares vero, si in juvenilibus (fetibus) tantum aderant, in adultis enim desunt, decidui 
seu lactei esse debebant. Opinioni modo propositae contradicere omnino videtur, quod 
Manaiorum et Halicores genera dentibus molaribus lacteis veris, in Universum careant et 
persistentibus tantum gaudeant (cf. supra). Nihilominus tamen forsan statuendum, Rhytinam. 
Celaceorum ratione persistentium loco molares fetales, evanidos, tantum possidisse eoque a 
generibus affinibus discrepasse. Quae quidem conjectura eo magis arridere videtur, quum 
in Balaenis quoque, palatum, pariter peculiari modo evolutum, corneum, praebentibus, et 
statu adulto edentatis, maxillae et mandibulae fetuum denticulos deciduos offerant. 
Quoad dentes incisivos inferiores notandum erit, in mandibulae faciei superioris par- 
tibus lateralibus, praesertim in basi et medio ejus, foveas parallellas, sex vel plures (cf. 
Tab. nostr. IV. flg. 3), distinctissimas, occurrere in tribus speciminibus a me observatas. 
Pars apicalis mandibularum omnino foveas tales per paria distributas haud ostendit. Quum 
autem foveae dictae in mandibulae parte posteriore et media situm peculiarem, constantem 
offerant et foveis in Halicores mandibula denticulos foventibus eodem loco obviis exacte 
respondeant, vix dubitarem, quin incisivorum deperditorum alveolos re vera sistant. 
Ob numerum eorum majorem, praesertim quum verisimiliter etiam in partem apicalem man- 
dibulae extenderentur, conjici ceterum posset Rhytinam. Celaceorum more denticulorum inci- 
sivorum (lacteorum) numerum forsan majorem quam in reliqius Sireniis habuisse. — Dentium 
abortum totalem, ab insigni laminarum cornearum manducatoriarum, dentium vices geren- 
tium, magnitudine et evolutione forsan derivandum esse jam in prima Symbolarnm nostrarum 
parte conjecimus. Memoratu dignissimum ceterum esse putarem Rhytinam , sceieti ratione 
medium iuter Halicorem , Haiitheria et Manalos tenentem, dentibus genuinis, persistentibus, 
