Symbolae Sirenologicae. 
103 
et naturam randitus nondum indagavit, etiamsi aatecessoribus ad veritatem propius acces- 
serit. Albersii enim de palati et mandibulae integumentis observationes raancae sunt. Quae 
Homius {Philos'. Trans. 1820. P. IL p. 175) de palato et mandibula asperis, et setosis, 
cibis arripiendis destinatis, Ilalicores dixerat pariter ad analogam Rhyiinae structuram pro- 
bandam haud sufficiebant. Qua de causa etiam in primo nostro tractatu de dentibus Rhytinae 
composito {Mém. d. VAcad. d. Se. VI. Ser. Scienc. malhem. T. II. (1832) p. 105 et 115) 
laminam ejus palatinam duce Illigero, Cuviero et aliis pro dente peculiari habui et Orni- 
thorliynchi dentibus, nec non Balaenarum laminis corneis quoad structuram et situm com- 
paravi, quod quidem eo facilius fieri poterat, quum illo tempore nec spécimen, nec cranium 
uUius Sirenionim generis, nedum Rhytinae mihi ad manus esset. Rüppelius {Museum Senket. 
Vol. I. p. 103) accuratius quidem Homio mandibulae et palati faciei oralis structuram 
peculiarem descripsit, sed cum partibus analogis Rhytinae haud comparavit. E descriptione 
ejus tamen analogam Rhytinae palati et mandibulae faciei oralis structuram tutius pariter 
haud derivares'). Quoyus et Gaimardus {Voyage d. V Astrolabe Zool. T. I. (І830) p. 146) 
quibus Halicores spécimen juvenile dissecare contigit, laminas Corneas, utriusque maxillae 
faciem oralem obtegentes, non sol um minus accurate descripserunt, sed etiam de earum rela- 
tione cum rhytineis pariter tacuerunt. Friedr. Cu vier us {Hist. d. Cetac. à Paris. 1836. 
p. 376), qui laminas manducatorias maxillae et mandibulae Corneas« //а/гсоге«, a me nunquam 
visas, pariter ante oculos habuit, laminis corneis manducatoriis Rhytinae non dentium, sed 
laminae palatinae et mandibularis notionem, partibus dictis Halicorarum analogam, esse vin- 
dicandam primus accuratius demonstravit. Eandem sententiam paulo post proposuit Rap- 
pius {Cetaceen 1837. p. 130). Jam 111. Humboldtius ceterum in itinere Americano longe 
ante Albersium observavit, Manati palatum cute tenuissima verrucosa (chagrinirt) et rimosa 
esse vestitam mandibulamque pulvinar 3 — 4 sulcis munitum ostendere, sed observationes 
ejus multo post {fViegmann's Arch. 1838. p. 5) publici juris sunt factae. Schlegelius 
{Abhandl. aus d. Gebiete d. Zoolog, и. vergl. Anatom. H. I. Leiden 1841. p. 15) pariter ad 
sententiam F. Cuvieri et Rappii accessit; praeterea vero etiam affert organa similia, sed 
quodammodo diversa (mit einigen Modificationen) etiam in Manatis occurrere. Stannius 
(Beitr. z. Kenntn. d. amerik. Manatis. Rostock 1845) p. 5 ait: mandibulae faciem supei'iorem 
intus pulvinulorum setis obsitorum, sulco longitudinali divisorum, raargine convexo muni- 
torum, pari obtegi et ib. p. 6 addit: palatum durum epithelio duro, denso, eminentias pla- 
nas, stratas formante, esse vestitum. In tractatu meo de Rhytinae cranio et historia natural! 
Symbolarum Sirenologicarim titulo a. 1846 publicato (cf. Mém. d. fAcad. d. Scienc. VI. Ser. 
Scienc. nat. T. VJ pristinum errorem ad laminae manducatoriae palatinae ejus notionem et 
situm spectantem cranii praesertim consideratione commotus, emendavi et laminam a me 
descriptam pro palatina (i. e. palatum induratum, corneum repraesentante) declaravi et non 
1) Sin igitur Moebius dicit (1.1. p. 152) ex Albersii erit: uostro іепфоге, post accurationem earum disquisi- 
et Humboldtii descriptionibas facile cognosci, laminas tionem et cum rhijtineis cnmparationem. 
Corneas, palatinas Manati ab ipso descriptas addendum i 
