106 
J. F. Brandt, 
obtegebat, hucusque a Stellero tantum visa, ab ipso obiter quidem descripta, sed icône 
illustrata in Symbolarum Partis I. Libr. II. capite II quidem jam egimus. Observationes 
autem nostrae tune temporis relationibus et figura satis manca Stell eri et laminae palati- 
nae consideratione nitebantur; imo adeo mandibulae figura illo tempore nobis erat ignota. 
Nunc quidem, quamquam non ipsam laminam, sed très mandibulas saltem ante oculos ha- 
beamus, Stelleri observationibus et figura in usum vocatis de ejus figura generali conclu- 
siones quaedam générales ulteriores et exactiores addi possunt. Jam in Symbolarum parte 
prima conjecimus laminam mandibularem non palatinae ratione supra (i. e. in facie orali) 
fuisse concavam, sed in medio convexam, parte anteriore vero et posteriore depressam, ut 
a superiore, facie inferiore seu orali concava, in medio profundius impressa, recipi posset. 
Mandibulae symphyseos accuratior consideratio praeterea demonstravit (cf. supra p. 36 nota) 
laminam dictam tetragono-oblongam, maxillari, praesertim in posteriore parte, angustiorem, 
antice obtuse acuminatam, in faciei oralis seu superioris parte anteriore et posteriore vero 
depressam et declivem fuisse, quum e contrario lamina manducatoria maxillaris seu palatina 
in faciei oralis seu inferioris medio excavata, parte anteriore et posteriore deorsum curve- 
tur et promineat. E symphyseos mandibulae faciei superioris figura porro concludere pos- 
sumus, laminam mandibularem in medio latiorem, antice paulo angustiorem, posteriore 
parte vero angustiorem quam in anteriore fuisse, ita ut angustior adeo quam in Manatis 
esset. Pars posterior praeterea, ut in Manatis (cf. Moebius 1. 1. fig. 3) bicruris et in medio 
acutius emarginata fuisse videtur. Quum mandibulae symphyseos Rhxjtinae superior faciès, 
ut in Manatis.^ sulcum centralem, longitudinalem, profundiorem et duos laterales, minus pro- 
fundos ostendat, ex eo concluderes faciem laminae dictae inferiorem ejus cristam centralem, 
in sulco centrali mandibulae repositam, nec non eminentias 2 humiles, laterales, sulcis 
lateralibus applicatas, Manatorum similes (cf. Moebius 1. 1.) forsan possidisse. Faciem su- 
periorem observare, praeter Stellerum hucusque nemini contigit, e laminae maxillaris ra- 
tione, sicuti ex icône et verbis ejus: «eminentias (i. e. laminae utriusque) sub masticatione 
a canalibus appositi ossis (i. e. laminae corneae durissimae) ita excipi, ut fuci intra haec, 
veluti inter fullonum asseres seu molas manuarias, comminuantur ac subigantur» concludere 
licet laminae mandibularis faciem oralem seu superiorem eminentiarum seu cristarum , nec 
non canalium seu interstitiorum praesentia in Universum cum lamina palatina convenisse. 
A parte analoga Manatorum adultorum, qualem Moebius fig. 2 et3 repraesentavit, Rhytinae 
adultae lamina mandibularis manducatoria forma sublongiore, parte posteriore angustiore, et 
facie superiore erainentiis (Steiler) seu cristis sensu obliquo versus centrum (forsan longi- 
tudinaliter ut in Manatis Impressum) convergentibus, interstitiis (canalibus Stell.) interrup- 
tis, raunita, nec non, quantum e figura Stelleri concludere licet, sulcorum lateralium et 
papillarum atque verrucarum in animalibus adultis defectu satis distinguebatur. — Nihilo« 
minus tamen directione et curvaturae ratione lamina cornea maxillaris et mandibularis 
Rhytinae magis cum manatinis conveniunt, quam cum halicorinis, directione et curvatura 
aliéna distinctis. 
