164 
J. F. Brandt, 
quiri et fundari tantum poterit. Nihilominus tarnen haud negares orania quae sunt pro- 
creata, etiamsi notas constantes servent et ad corporum categoriam definitam (speciem, 
genus etc.) spectent, aliis notis minus constantibus et esseutialibus variare; imo adeo sin- 
gula individua, categorias majoris vel minoris valoris formantia, notis quibusdam variationi 
obnoxiis, secundum générales variationis naturae leges, corporum nexum varium quidem, 
sed insimul quam maxime intimum, appetentes, inter se differre. Non mirum igitur, quod 
singulae etiam species diversorum generum notis quibusdam invicem sirailiores sint aliis 
unius ejusdemque generis. Sirenia quoque species plures, optime distinguendas, generibus 
quatuor commode adscribendas , praebentes, quas modo proposuimus sententias plurimis 
exemplis satis illustrant, non solum enim singula eorum genera, sed variorum etiam eorum 
generum singulae species notis quibusdam specialibus, minoris momenti omnino, saepe 
consentiunt, singula praeterea unius ejusdemque speciei bene fundatae individua, ut infra 
fusius probabimus, notas variationi obnoxias haud paucas offerunt. Partis cerebralis et 
mandibulae figura generali Manatus senegalensis, partis rostralis longitudine et quodammodo 
etiam figura ossisque zygomatici angulo inferiore acuto Manatus ausiralis Rhytinae propior 
apparet, etiamsi species dictae patriam longis intervallis sejunctam ostendant. Manatus lati- 
rostris contra, Rhytinae quoad patriam multo magis vicinus quam Manatus ausiralis, nedum 
Manatus senegalensis , ab hac magis recedit, qua de causa hoc respectu pro forma magis 
typica generis Manatorum haberi possit. Cui quidem sententiae primo intuitu quoque fave- 
ret, quod Manatus australis et senegalensis parte cerebrali Ilalitherio Serresii (Gerv.), Schinzii 
(Каир.) et praesertim Ilalitherio fossili Cuvieri (Lamantin D'Angers Cuv. Rech. pl. 220 
f. 22 et 23. Vol. VIII. 2. p. 63, Blainv. Osteogr. PI. VIII.) similes conspiciantur. Nihilo- 
minus tarnen etiam Manatus laiirostris pro forma typica minime considcrari posse videtur. 
Mandibula enim breviore, altiore, infra magis excisa, a reliquis Manatorum speciebus differt 
et Halitheriis, imo adeo quodammodo Halicorae appropinquatur, etiamsi patria ejus (Ameri- 
cae australis pars borealis) a patria Ilalicorarum (Orae Oceani magni inter Africam, Asiam 
australem et Novam HoUandiam obviae) et Ilalitheriorum (Europam mediam et australem 
olim habitantium) valde remota sit. Halitherium (subgenus Cheirotherium) subapenninum 
Brunoi in Italia detectum deinde Manato latirostri (speciei Americanae) partis cerebralis 
brevitate et latitudine, verisimiliter etiam partis rostralis (hucusque ignote) ratione 
affinius apparet. Narium aperturae externae latitudine et brevitate denique Manatus lati- 
roslris et senegalensis Halitheriis et Halicorae quodammodo appropinquatur, quod etiam de 
rostri parte antenasali Manati senegalensis, convexiore quam in aliis Manatis, nominatim quam 
in Manato australi quodammodo valeret. Manatus australis igitur, a Manatorum speciebus reli- 
quis hucusque bene cognitis parte rostrali longiore, basi angustiore, mandibula vero lon- 
giore, humiliore, margine inferiore minus profunde emarginata, symphysin multo minus 
deorsum curvatam praebente diversus, Manatorum speciem reliquis magis quidem, sed non 
mere typicam, ob affinitates supra indicatas cum Rhyiina et Halitheriis, sistere posset. Man- 
dibulae figura praeterea, quod mirum, Manatus senegalensis, Africae іисоіа, propius ad Ma- 
