Symbolae Sirenologicae. 
237 
sociis ostendisse. Mas feminam sauciatam ad litus usque seqiiebatur et perdies aliquot in 
cadaveris ejus ѵісіиіа degebat, socii deinde socium jaculo hamato vulneratum liberare 
tentarunt. 
Varias cerebri formas in Sireniornm singulis generibus observandas, supra in cerebri 
descriptione indicatas, respicientes ex eo concluderes generum singulorum animi facultates 
et vitae genus pariter variasse. De talibus vitae generis variationibus singulis generibus 
propriis hucusque tarnen nihil constat. Bhytma omnino, quae in iisdem locis per totum an- 
num versabatur, reliquis generibus minus timida magisque stupida fuisse videtur, qua de 
causa etiam hominum insidiis in locis habitatis citissime est exstirpata. 
LIBER IL 
Cieueris Jflaiiati historia literaria et iiatiiraliis. 
Caput I. 
Generis Iflanati liistoria literaria conciniia. 
Pet. Martyr Anglerius {Oceani Dec. Hispali 1500 fol. Lib. 8.) jam de Manato insulae 
St. Domingo primus scripsit, nominatim de individuo ibi cicurato narravit. — Oviedo {La 
Jiistoria gênerai de las, Indias seu Hist Indiae occidentalis 1535. Lib. XIII. c. 10. — Ra- 
musii Navigaâoni III. 1556 p. 40.) de Manato in insula St. Domingo habitante sub nomine 
Veau marin multo fusius adhuc disseruit et de oculis parvis, pinnispectoralibusbinis,mam- 
mis pectoralibus, aurium absentia, corio, frequentia et usu, nominatim carnis et adipis, nec 
non de captura et lapide ejus loquutus est. — F. Lopez de Gomara seu Gomera {Primera 
y segmda parte de la Jiistoria gênerai, Saragoca 1552 fol. cap. 31.) paulo serins de eodem 
animali sripsit, cui ungues quatuor tribuit, et insimul speciminis cicurati supra commemo- 
rati historiam exactiorem communicavit. — Jos. Acosta {Hist. natural y moral de las In- 
dias Sevilla 1590 ed. gall. p. 97.) jam de animalisHispaniolam, Portorico, Cubam et Jamai- 
cam habitantis natura piscina dubitavit, quumherbis victitet, pullos vivos pariât eosque lacté 
nutriat. — Clusius {Exotic. 1605 fol. Lib. VI. cap. Ip. 182.) cui corium animalis videre 
1) Quod ad nomen Mandtus Hasaeus {Diss. Syïloge p. 
513) annotât: vulgatum maxime est Manati sen Maniathi 
seu Maniothi, Manati. Addit deinde: Vox haec, uti om- 
nis bestiàe notitia ex Hispania ad Gallos peivenit. Per- 
git porro Galli vocem retinuere vocantes Lamantin aut 
Namantin. Quid enim id aliud est quam Manati prae- 
fixo articule le vel la, Je vel la manathi, quae vox deinde 
in unam coaluit. Affert pariter p. 517. ob mammas liu- 
manis similes Hispanis La donna apellatum esse animal. 
